Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

 

 

Malle2Malle3

Dijlelezing Mechelen: UITGEHOORD! 21 kloosterjobs worden uit de doeken gedaan op vrijdag 27 mei om 20 uur in de crypte van de Hanswijkbasiliek (toegang via Raghenoplein 1b).

foto Dirk HanssensHoe gaat het leven eraan toe achter de kloostermuren? En wat doen kloosterlingen als ze niet aan het bidden zijn? Het antwoord: juist hetzelfde als wij. Onze jobs verschillen niet van elkaar. Alleen hebben kloosterlingen er een heel aparte kijk op. Benedictijn Dirk Hanssens, monnik van Keizersberg (foto), licht een tipje van hun pij op in zijn boek UITGEHOORD! en op de gelijknamige avond.

Duik mee in de wereld van de abdijen en maak kennis met o.a. de hostess, de webmaster en de wasbroeder. Dirk Hanssens neemt ons mee op een verrassende avond van korte gesprekken met fictieve monniken die soms grappige, af en toe heel serieuze, maar altijd verrassende antwoorden formuleren op een handvol eenvoudige vraagjes over hun leven. De anekdote, het aforisme en de scherts onthullen daarbij de kern van het abdijleven en zijn spirituele wijsheid.

Dirk Hanssens brengt zijn lezing in de crypte van de Hanswijkbasiliek samen met Guerric Aerden, cisterciënzermonnik van de abdij van Westmalle. Zij worden daarbij gesteund door voordracht (Michel Kempeners), poëzie (Felicia Dekkers), zang & muziek (Hilde Hostens en Helene Luyten) en beeldprojectie (Micky & Aimé Vermaelen). Het geheel wordt gepresenteerd door Luc Devisscher. En we sluiten af met een drankje en bij een boekenstand van De Peerle.

Het geheel is een initiatief van CCV Vlaams-Brabant en de Lieve-Vrouweparochie van Mechelen. De toegangsprijs bedraagt € 10 of in voorverkoop € 8 via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of ccv.be/vlaams-brabant.

  

 

De drie Mechelse parochies nodigen je uit op een bijeenkomst met Didier Vanderslycke in de Crypte onder de Hanswijkbasiliek op donderdag 10 maart om 20 uur.

foto Didier VanderslyckeDe beelden van grote groepen vluchtelingen te voet of in gammele bootjes op weg naar Europa, staan op onze netvliezen gebrand. Dit jaar alleen al zullen honderdduizenden mensen, gezinnen, mannen, vrouwen, kinderen, in Europa toekomen. Mensen vluchten massaal weg uit de oorlogsgebieden van het Midden-Oosten. Ze hopen op onderdak, veiligheid en nieuwe kansen, ook hier in Mechelen. We verwachten de komende maanden een 200-tal asielzoekers in onze stad, waarvan een groot deel wellicht erkend zal worden als politiek vluchteling. Na enkele maanden moeten ze het asielcentrum (dat o.a. tijdelijk in de loods naast de Nekkerhal wordt ingericht) verlaten. Ze kunnen zich dan vrij vestigen. Velen blijven misschien in Mechelen wonen. Hoe staan wij

Een pastorale ploeg, ook de onze, weet van aanpakken. Elke dag weer vragen nieuwe zaken de aandacht. Maar belangrijk blijft daarbij toch, zich steeds weer te laten inspireren. Daarom wordt 4550b414550c41regelmatig een uitstap naar andere gemeenschappen gemaakt. Om te kijken hoe men het dààr doet. Liefst om ervan te leren. En zeker ook, om steeds opnieuw te beseffen, uit welke diepe bron we met elkaar putten.

Zondag 27 september 2015 was het weer zover. Met twaalf stonden we klaar bij het Rode Kruis Plein, voor de bus naar het Bijbelhuis in Zevenkerken, bij Brugge. Daar wachtte Jean Bastiaens, de directeur, ons op, voor wat een schitterende dag zou worden. Niet alleen door het mooie weer, de warme onderlinge stemming, de hartelijkheid waarmee we verwelkomd werden. Vooral ook door het gevoel, gevoed te worden, met kennis die we tevoren niet hadden. We mochten groeien. We begonnen met een viering in de parchtige basilica van de benedictijnen, die een klooster, Zevenkerken, hebben onder de rook van Brugge.

Op het compex staat het Bijbelhuis. Dat is geen groot museum, maar het biedt onverwacht veel en Jean Bastiaans is een boeiend verteller. We hebben ervan genoten. Hoe hij de oude verhalen, van Abraham en Mozes, van Jezus, nieuwe glans wist te geven. Ons wees op nieuwe mogelijkheden, nieuwe inzichten gaf. Bijvoorbeeld wat betreft het belang van de tweede, de Paulus-lezing, in de zondagse viering. Omdat Paulus in tijd nog dichter bij Jezus staat dan Marcus, de oudste evangelist. En hij legde uit hoe divers in feite de visie is van de evangelisten, ook van de synoptische (Marcus, Mattheus en Lucas). Divers als onze eigen opvattingen. Dankbaar keerden we naar Mechelen terug. Om samen nog een hapje te eten en wat na te praten, over wat een volle, verrijkende dag was geweest.
Mirjam

Op 22 oktober 2015 hield, in het kader van de Dijlelezingen, palliatief arts en jezuïet Marc Desmet een seminarie rond euthanasie. Met het veertigtal aandachtige toehoorders, was de zaal in het gebouw De Noker meer dan gevuld. De vragen die aan de orde kwamen déden er dan ook toe. Ze raakten ons eigen leven. Een leven dat in het algemeen zo heel anders verloopt dan dat van onze (groot)- ouders. We zijn gezonder, eten beter, sporten meer. En daardoor worden we steeds ouder. Maar die medaille heeft een keerzijde. Aan dat langere, betere leven, is in het algemeen ook een langere fase van ziek zijn en sterven verbonden. Veel later dan vroeger, maar ook, veel langer dan vroeger, wordt men met lichamelijk lijden geconfronteerd. Op zich al moeilijk genoeg om te verwerken. En te meer wanneer de zieke daardoor zichzelf - zelfs als er nog géén ondragelijk lichamelijk lijden is, maar alleen de angst daarvoor - als last gaat zien voor zijn omgeving, voor de maatschappij. Zodat hij als uiterste consequentie alleen nog de uitweg ziet van euthanasie. Iets wat vaker voorkomt dan men zou verwachten. Dat mag ons tot nadenken zetten. En ons aansporen ons ouder worden en langer lichamelijk lijden misschien minder als probleem te zien, dan als uitdaging.

Wat betekent het voor ons, zelf nog niet oude, zieke mens, dat er in onze maatschappij mensen zijn die vrezen de ander tot last te zijn? Aanvaarden wij dit, of moeten wij dit niet willen? Omdat wij, zeker als Christengemeenschap, in verbondenheid met ‘de ander’ willen leven? Moeten wij onszelf en elkaar dàt dan niet in de eerste plaats leren? Dat we elkaar tot last mógen zijn, dat er trouwens altijd een last is die we elkaar te dragen geven, ook als er ‘euthanasie’ wordt gevraagd! Wat te denken van de last die de dokter te dragen heeft, die de beslissing moet nemen en uitvoeren? Of de naaste omgeving, die moet leven met de wetenschap van euthanasie bij een dierbare? Verbondenheid is misschien wel waar deze nieuwe situatie van ‘langer lichamelijk lijden’ bij uitstek om vraagt. Iets wat palliatieve zorg kan en durft geven. Het weten dat we waardig mogen sterven. In verbinding met onze omgeving, die daar tijd en ruimte voor biedt. Dan mag dikwijls ervaren worden hoe ook de stervende zelf die verbondenheid geeft. Aan wie stil en aandachtig getuigen mogen zijn van het heen gaan: familieleden, vrienden, verzorgenden. Zelfs kan, in waardigheid overlegd en toegepast, en ook eventueel samen gaand met palliatieve zorg, euthanasie die verbondenheid geven.  Als er ondragelijk lijden is en de behandelend arts, de naasten, er maar vrede mee kunnen hebben, ermee kunnen ‘leven’. ‘Er is veel ethiek, ook in het ongeoorloofde’.

Euthanasie mag een zwaar verhaal zijn, een zwart-wit verhaal is het zeker niet. Marc Desmet hield ons een middag lang ‘vast’ met zijn boeiend seminarie. Dat ons allen een impuls heeft gegeven tot genuanceerder nadenken over dit moeilijke onderwerp.
Ook de avondlezing van Marc Desmet boeide een volle zaal in de Contourkapel.
Mirjam