Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

Zondag 15 april, Beloken Pasen, was een uitgelezen moment om stil te staan bij één van de 7 Uitgangspunten van onze gemeenschap:  “Wij komen wekelijks samen in Zijn naam om Hem te gedenken”.
In de geest van¨Pasen past precies dit Uitgangspunt 2 en hierover getuigde Caroline in de homilie :

“Wij komen op zondag samen in Zijn naam om Hem te gedenken” stellen we voor als derde uitgangspunt van onze gemeenschap, onmiddellijk volgend op het eerste uitgangspunt: “We laten ons inspireren door de boodschap van Christus”, en het tweede “We heten iedereen welkom”. Deze drie uitgangspunten vormen samen een drie-eenheid:
- Jezus en Zijn boodschap is de grondreden waarom we samen komen.
- Die boodschap willen we samen horen met mensen die regelmatig komen, en ook met wie hier af en toe eens passeert. We willen ze samen vertellen en beleven met mensen die hier ieder op een eigen wijze van getuigen en ons zo voorgaan, in de context van vandaag.
- En samen vinden we elkaar, op zondag, in de viering, die het kloppend hart vormt van onze gemeenschap.

Kopie__van_Pasen_2012_064_8Geen beter moment om het over ons derde uitgangspunt te hebben op deze zondag, Beloken Pasen. Vorige week vierden we Pasen, het feest van de opstanding, na het dieptepunt van onnoemelijk lijden op Goede Vrijdag, en na het Laatste Avondmaal van Witte Donderdag. Jezus heeft ontelbare malen met Zijn vrienden samen gegeten, maar op de avond voor Zijn lijden en dood, heeft Hij woorden gesproken met een diepe boodschap, woorden die diepe indruk hebben nagelaten op Zijn vrienden. Zo’n diepe indruk dat we ze nu nog, na 2000 jaar, in herinnering brengen.
Maar de betekenis ervan drong niet onmiddellijk tot de leerlingen door. De gebeurtenissen van Goede Vrijdag overschaduwden alles. Voor de leerlingen was het voorbij, afgelopen. Ze trokken uit Jeruzalem weg, wilden de plaats van het grote onheil en de bittere teleurstelling ontvluchten. En toch… Terwijl ze onderweg met elkaar herinneringen ophaalden aan Jezus, kwamen na de eerste herinnering aan het lijden de herinneringen aan wat Hij hun allemaal verteld, geleerd en voorgeleefd had. En plots beseften ze dat ze dat niet verloren mochten laten gaan. Het was hun opdracht om de boodschap van Jezus levend te houden. Het was hun opdracht om niet van een dode, maar van een levende Jezus te getuigen. Het slechte, het kwade waartoe mensen in staat zijn mocht niet het laatste woord hebben. Dan zou Jezus pas echt voorgoed gestorven zijn, monddood gemaakt. Neen, het goede dat Hij zo meesterlijk verwoord en voorgeleefd had, moest blijven leven en geleefd worden. En bij dat inzicht herinnerden ze zich de woorden en tekens die Jezus gesteld had tijdens Zijn laatste avondmaal met hen. Ze kregen de diepe ervaring dat ze, door die tekens opnieuw te stellen en de woorden opnieuw uit te spreken, de kracht, de inspiratie van de levende Jezus opnieuw konden beleven. Een kracht en een inspiratie die hen zou doen terugkeren naar Jeruzalem, hun geloofsgenoten opnieuw doen vinden, om samen hun geloof verder uit te dragen. En het moet zeer inspirerend gewerkt hebben, want het aantal geloofsgenoten nam elke dag toe. Het is prachtig om te lezen hoe die bijeen bleven en alles met elkaar deelden (…) thuis het brood braken bij elkaar en (…) hun maaltijden in een geest van eenvoud en vol vreugde samen gebruikten.

Vandaag willen wij hier in onze gemeenschap in die traditie staan. We willen blijven samen komen in Zijn naam, diezelfde inspiratie ervaren, samen getuigen van een levende Jezus, in ons midden. We breken samen het brood, drinken de wijn, herinneren ons de diepe betekenis van die tekens, halen in de evangelielezingen herinneringen op aan de inspirerende woorden en daden van Jezus en aan de geloofstraditie waarin Jezus zelf stond, die van het Oude Testament.

Ik voel mij heel bevoorrecht dat ik dit hier elke zondag mag mee maken in deze prachtige kerk, in deze warme gemeenschap van mensen.
Kom je hier op een ander moment dan tijdens vieringen binnen, dan word je reeds overweldigd door de schitterende ruimte, de hoogte, de lichtinval, de kleurenpracht, de magistrale eenvoud van deze kerk. Maar de kerk komt pas tot leven op de momenten dat we hier in gemeenschap samen komen, dat we de ruimte vullen met elkaars warme aanwezigheid.
Het koor en het orgelspel geven onze vieringen een extra dimensie. Wij zijn een zingende kerk: de finesse van de koorzang, de liedkeuze aangepast aan het kerkelijk jaar, en het orgelspel van een fantastische orgelist vormen een grote rijkdom voor onze gemeenschap en een steun voor onze bezinning en gebed. In het Woord en de Muziek ervaren we tijdens onze vieringen iets wat ons mensen overstijgt. We worden erdoor omhoog gestuwd, naar iets wat onze menselijke, dagelijkse realiteit overstijgt. 
Tegelijkertijd  staan we hier echter ook midden in het leven. De toegankelijke vertalingen van de Bijbelteksten en de hedendaagse gelovige taal van de gebeden stemmen ons tot nadenken over hoe we in ons leven vandaag de boodschap van Jezus gestalte kunnen geven. Onze rijkdom is hierbij de verscheidenheid van onze voorgangers die elk stijlvol en in hun eigen gelovige woorden die boodschap vertalen en voorbidden. Onze rijkdom zijn ook de getuigenissen van medegelovigen die we regelmatig mogen horen, zoals bijvoorbeeld onlangs nog, tijdens de viering van Witte Donderdag, toen Martine en Joris ons vertelden wat het voor hen betekent om eucharistie te vieren.
In de praatjes die we met elkaar maken na de viering staan we ook midden in mekaars leven. We delen er met elkaar onze vreugde en ons verdriet en vormen zo een steun voor elkaar. Zo zijn we niet alleen verbonden met elkaar in het gebed, in de inspiratie die we in de teksten vinden en in de ervaring van de muzikale tonen die de ruimte vullen en ons gebed ondersteunen. We zijn ook verbonden met elkaar in ons dagelijks leven. Mensen geven aan dat ze hier op de moeilijkste momenten in hun leven troost vinden bij elkaar. Dit is een sterk bewijs van onze verbondenheid met elkaar, een verbondenheid die wérkt.

Ik droom ervan dat we dit nog in lengte van jaren verder kunnen beleven en dat het ook na ons levend blijft, steeds met de tijd en de gebeurtenissen mee evoluerend, maar ten diepste gegrond in de boodschap van Jezus. Dat we op die manier met onze gemeenschap blijven getuigen van de levende Jezus en een inspiratiebron mogen zijn ons allen en voor velen. Hiervoor willen we ons inzetten met velen, mannen en vrouwen, gehuwden en ongehuwden, jongeren en ouderen. In alle eenvoud en oprechtheid. In Zijn naam."