Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

Onze gemeenschap van O.L. VRouw o/d Dijle koos er voor een school in het Congolese Koshimbanda te steunen. De zus van Jef van Derkrieken, die een vijftal jaar geleden overleden is, was er vele jaren directrice. Koshi ligt op ongeveer 500 kilometer van Kinshasa. Maar Koshi ligt in een wat moeilijk toegankelijk gebied. Op 15 augustus 2014 bracht Jef ons in zijn homilie een stand van, zaken.

"In het lyceum zijn er 250 leerlingen die er les volgen: snit en naad, biologie en scheikunde. Ze zijn allemaal intern want velen onder hen wonen in het echte binnenland en gaan zelden naar huis, sommigen zijn dan één à twee dagen te voet onderweg. In Koshi is er alleen elektriciteit als de generator werkt maar er is niet altijd diesel. Gelukkig kan ik langs de school van Idiofa nieuws krijgen. Zuster Anne is er directrice en met haar kan ik mailen. Dank zij haar kan ik zuster Charlotte, directrice van Koshi bereiken. Die zet wat op papier en zuster Anne mailt dat door. Ze klagen zelden maar het is duidelijk dat het niet gemakkelijk is een school te runnen in een verpauperd gebied. Dit schooljaar zijn de leerkrachten niet uitbetaald door de overheid. Maar toch schrijft de directrice van Koshi: ‘We stellen het goed en we gaan de goede richting uit met de school. 18 leerlingen die het staatsdiploma middelbaar probeerden te behalen zijn allemaal geslaagd. We hebben, dank zij jullie vrijgevigheid van vorig jaar, de slaapzalen kunnen renoveren.  We waarderen jullie meeleven met ons. Jullie zijn voor ons de mensen van goede wil die ons heel concreet helpen’. Zoals elk jaar heb ik nu ook weer gevraagd naar hun verlanglijstje. Stoffen voor de naaiklassen staan weer bovenaan. Een naaimachine en een borduurmachine willen ze aankopen want het aantal leerlingen stijgt elk jaar. Op de biologie-afdeling zijn een microscoop en witte kielen nodig voor de praktijklessen. En, zoals dat in onze scholen is, worden computers leermiddelen die moeilijk kunnen gemist worden. Zij beseffen dat onze gift hen niet zal toelaten alles te verwerven waar zij van dromen. Omdat zij weten dat wij ons soms afvragen wat er met de opbrengst van onze collecte gebeurt, heeft de directrice mij al eens de facturen opgezonden van de winkels waar ze aankopen gedaan hadden. Ik heb aan de zusters gemaild dat we ook dit jaar de school zullen steunen. Verleden jaar heb ik 1.000 Euro mogen overschrijven.

Er is grote vrees dat de toekomst niet vlug zal verbeteren.
Anne schrijft me: ‘Je weet toch dat ons land bestuurd wordt door multinationale maatschappijen en buitenlandse regeringen die hier belangen hebben. Veel hangt af van wat anderen willen en Congolezen tellen maar weinig mee. Dat is weerzinwekkend. We worden een land van grote contrasten: rijkdom staat tegenover armoede, miserie wordt erger en het is voor velen moeilijk om te overleven. Voor ouders is het niet zo eenvoudig kinderen te laten studeren. Maar zo  hebben ze minder toekomstkansen. Het is moeilijk om over dat alles iets te schrijven maar we hopen op een toekomst die rooskleuriger zal zijn’. De pogingen die Kabila onderneemt om aan een derde termijn te geraken als president beloven niet veel goeds. Oppositie voeren is gevaarlijk en oorlog en seksueel geweld brengen niets anders dan miserie mee.’ De ontvoering en de waarschijnlijke executie door Oegandese rebellen van 6 paters die geweigerd hadden zich tot de islam te bekeren is angstaanjagend.   

Angst is er ook bij het opnieuw uitbreken van Ebola. Dat heerst nu in West Afrika, maar de ebola-epidemie van wat jaren geleden herinnert hen aan wat de mensen van hun regio overkomen is en nog kan treffen. De uitbraak van het virus in Kikwit maakte toen veel slachtoffers. 6 zusters die patiënten verzorgd hadden zijn toen zelf gestorven. Nu hopen de mensen dat ‘Médecins Sans Frontières’ en ‘Médecins Sans Vacances’ de besmetting aan de grenzen zullen kunnen tegenhouden. Maar ook dat zal niet gemakkelijk zijn als de epidemie zich uitbreidt.

En toch is er optimisme en de wil om het vol te houden. De directrice en het personeel van de school beseffen duidelijk dat zij verantwoordelijk zijn voor de toekomst van heel wat jonge mensen. Zij vormen samen een enthousiaste ploeg die in het verleden al bewees dat ze blijft vechten. En voor de rest zijn ze trouw aan de Congolese leuze bij uitstek: ‘On se débrouille’. We trekken ons plan!"

 

Laten wij hun optimisme en hun inzet voor de jonge mensen die aan hen zijn toevertrouwd ondersteunen en waarderen. Jef Vanderkrieken