Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

We hebben zondag 29 januari 2017 in onze gemeenschap geluisterd naar Matteüs 5, 1-12 over Jezus’ bergrede. Jef Vanderkrieken ging in zijn homilie op zoek naar ‘zalige’ mensen. Zij zijn te vinden, daar waar wij leven. Zij dagen ons uit om zelf, in het spoor van Jezus, onze weg te vinden naar deugddoende ‘zaligheid’. Hieronder volgt een samenvatting van zijn homilie.

“Vandaag luisteren wij naar het begin van de bekende Bergrede van Jezus. Hij stelt een programma voor, een manier van leven. De ‘tien geboden’, die Mozes, in het Uittochtverhaal, van Jahweh had gekregen, schaft hij niet af. Hij wil ze vervolmaken, de lat wat hoger leggen. Hoe doet hij dat? Hij kondigt iets radicaal nieuws aan. Hij noemt dat ‘de komst van Gods nieuwe wereld’. Dat is een manier van leven waarin God als  inspirerende kracht werkzaam mag zijn; een samenleven waarin mensen met elkaar liefdevol verbonden zijn. Eigenbelang en de overtuiging dat je beter bent dan anderen, meer rechten hebt, mogen dan niet langer de doelstellingen zijn.  

Samen met meer dan honderd kinderen en hun ouders vierden we op zondag 31 januari in Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijle het Licht. Het verhaal van de vier kaarsen (Vrede, Geloof, Liefde en Hoop) leidde de viering in: zonder hoop kunnen vrede, geloof en liefde uitdoven. Na de lezing werden de kaarsen gezegend door voorganger Jef en gaven de kinderen het licht door aan hun ouders. Het evangelie vertelde over de opdracht van Jezus in de tempel: de oude Simeon ziet toekomst in het kind Jezus.

Drie ouders getuigen In de homilie getuigden drie ouders op krachtige wijze hoe ze hun geloof, hoop en liefde aan hun kinderen willen doorgeven:

Juliaan 80 op 11.10.15Zondag 11 okltober 2015 werd Juliaan in de bloemetjes gezet voor zijn tachtigste verjaardag. Hij werd gehuldigd, door Myriam namens de Parochiegemeenschap, en door de voorzitter van ons Koor, Wim Vermost. Guido Knops sprak hem als volgt toe namens ons allen:
“Deze week wordt Juliaan Vandekerkhove, één van onze vrijwillige voorgangers 80 jaar. Een moment om dankbaar te zijn. Bijna 25 jaar is hij verbonden met onze gemeenschap.
Beste Juliaan, al die jaren inspireer je door je manier van voorgaan en je eigen gelovige kijk op Jezus en zijn boodschap. Je brengt ons als kerkhistoricus een kritische zin bij, om door 2000 jaar geschiedenis van de kerk te leren zien waar het op aankomt, wat de essentie is.
Bob Peeraer sprak je aan toen je in Mechelen kwam wonen om geregeld voor te gaan; toen Bob met pensioen ging, speelde je een belangrijke rol in de overgang naar een gemeenschap gedragen door vrijwilligers. De jongste jaren was je altijd bereid nog wat meer in te springen om pastoor Jan te vervangen wegens zijn ziekte. Je hebt groot vertrouwen in onze gemeenschap en in wie ze dragen: je gezegde ‘het komt in orde!’ stimuleert ons!
Juliaan, je wil verminderen, maar we blijven toch graag nog rekenen op jou: we hopen dat je nog vele jaren met ons kunt zijn. We geven je een attentie –iets wat je bijzonder graag lust- als waardering voor je inzet en betrokkenheid”.

 

 

 

 

 

 

4550c39De startviering van zondag 20 september 2015 stond in het teken van de versterking van onze gemeenschap van Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijle. De woorden van Paulus’ brief aan de Korintiërs: “er zijn verschillende dienende taken, maar er is één Heer. In ieder is de Geest zichtbaar aan het werk, ten bate van de gemeente” waren een leidraad, die Hugo en Zuster Ann in hun homilie verder uitwerkten. Hugo wees erop dat we, nu de gezondheid van onze pastoor Jan zorgen baart, meer dan ooit op elkaar zijn aangewezen. We kunnen voor de eucharistievieringen rekenen op onze voorgangers, met daarbij zuster Ann. Dat brengt continuïteit in de hele parochie. Maar daarnaast is de inzet van vele vrijwilligers nodig om een bloeiende gemeenschap te blijven maken. Hij bedankte al diegenen die zich daarvoor inzetten, en ook allen die samen wekelijks komen luisteren naar de boodschap die onze voorgangers proberen te brengen in eigentijdse woorden. Bij onze aandacht voor elkaar moeten we ook kijken naar de kwetsbaren, met inbegrip van de vluchtelingen die naar ons toekomen. En we moeten tijd vrijmaken voor zieken, ouderen en eenzamen.Hij riep iedereen op een steentje bij te dragen: daarvoor kon men zijn gegevens noteren op een blaadje achterin de kerk. Zoals Guido het zei in de voorbeden: “Een hoeksteen, siersteen, steunbalk of mortel, we hebben allen nodig!”

Na de viering werd een glaasje geschonken. Velen tekenden de wenskaart voor pastoor Jan, bekeken de video over onze 50-jarige beiaard en wensten elkaar inspiratie en succes bij de start van dit nieuwe kerkseizoen.

Bedankt allen! 

 

 

 

 

 

 

Op zondag 28 juni 2015 getuigden in onze kerk van Onze-Lieve-Vrouw-over-de -Dijle in de dankviering drie mensen uit onze gemeenschap over wat hun het meest treft in de vieringen. Luc, Mit en Jo noemden, elk in hun eigen woorden, de innigheid, de verbondenheid en de inspiratie die we er opdoen voor de andere dagen van de week.

Luc De Munter
DSC 5844"Als koorknaap ben ik hier binnen gekomen. Toen was het voornamelijk mijn hobby (het zingen) en de jeugdwerking (wekelijkse repetities, voetballen, op kamp gaan…) die mij bijzonder aanspraken. Maar naarmate ik ouder werd ging ik meer nadenken over de betekenis van deze bijeenkomsten. Ik ging meer nadenken over de echte boodschap van het evangelie en de toepassing in mijn eigen leven. Dat lukte echter niet elke keer. Soms waren het ook de gezangen, het orgelspel of de betoverende herfstkleuren die me tot meditatie aanzetten. Ik heb meestal het gevoel gehad dat er hier een verfrissende wind waaide en ik wil dit als volgt illustreren. Vroeger werd hier, in de geloofsbelijdenis, de tekst gebruikt (ik citeer): “Ik geloof in de ene, heilige, katholieke en apostolische kerk”. Wat jullie niet konden horen was dat er steevast op menige koorbank een zinnetje werd bij gefluisterd en dan klonk het zo: “Ik geloof in de ene, heilige, katholieke en apostolische kerk… als ze verandert!” . Die drang naar vernieuwing en verfrissing heb ik hier altijd blijven voelen. Een gemeenschap die mee evolueert met de tijd en blijft zoeken naar de echte boodschap van het evangelie soms wars van een verouderde en geïnstitutionaliseerde kerk. Tot een koor behoren dat hieraan mag meewerken en in deze prachtige ruimte mag zingen beschouw ik nog altijd als een voorrecht."

 

Mit De Prins
DSC 5848"Lang geleden ben ik vele jaren trouwe kerkganger geweest. Met een man en dochter in het koor, was het voor mij vanzelfsprekend dat ik de mis van 10u bijwoonde als het koor zong.  Nadat ze ermee gestopt zijn en ook omdat het in ons gezin drukker en drukker werd, gleed de gewoonte van de zondagsmis stilaan uit mijn leven. Tot ik dan, enkele jaren geleden, enorm veel zin kreeg om de draad weer op te pakken. Ik heb het ook gedaan, daarvoor ben ik nog alle dagen dankbaar.  Want dit zondagse samenkomen betekent voor mijn geloofsbeleving thuiskomen. In de echte zin van het woord.  Hier krijg ik telkens opnieuw het hartverwarmende gevoel van eensgezindheid, van opgenomen te worden in de grote groep en toch nog mezelf blijven. Het doet deugd, in de stad of elders mensen tegen te komen die een hand opsteken of een goeiendag knikken, en die dan te herkennen als mede-gelovigen van O.-L.-Vrouw o/d Dijle.  Soms denk ik dat de eerste christenen indertijd, mekaar ook op die manier herkenden.

Een andere reden om naar deze mooie kerk te komen, is omwille van het  feestelijk gebeuren dat de zondagsmis hier altijd is.  Daar zorgen organist en koor op een onnavolgbare wijze voor.  Ze brengen een enorme meerwaarde aan, naast de lezingen, de homilie, de misdienaars, de bloemen. De homilie, of ze nu gebracht wordt door een van de priesters of door een leek, zetten me aan tot nadenken over mijn geloof en hoe het proberen uit te dragen. Het is altijd een doordenkertje… Wat me het meest ontroert in de vieringen, is het stiltemoment op ’t einde. Daar word ik telkens weer door “gepakt”.  Het doet deugd, de stilte, en die samen te beleven.  En als we dan uitgenodigd worden “Ga tot het einde der aarde”, is dat een houvastgevend slot van de viering, en rijd ik op mijn fiets naar huis met de gedachte “ik kan er weer voor een week tegen”.

Jo Van Schoors
DSC 5851"Als ik af en toe hier deelneem aan de eucharistieviering, dan ervaar ik dat ik in een andere wereld terecht kom. Je laat je bezigheden van elke dag even achter je om je in de zoektocht van het geloof te verbinden met iedereen die hier aanwezig is. De eucharistievieringen hier in deze parochie zijn voor mij een moment om in verbondenheid dit geloof te voeden. De liturgische ploeg gaat hiervoor creatief aan de slag met nieuwe recepten. Zo wordt in deze parochie veel werk gemaakt om een nieuwe taal te vinden die ons vandaag kan aanspreken. Dit zien we bijvoorbeeld in de geloofsbelijdenissen die we samen lezen, of in het ‘brood om van te leven’ bij de communie.

Verder hebben we het voorrecht om in deze prachtige gotische kerk samen te zijn en te vieren. De esthetiek van dit grootse gebouw nodigt uit om onze menselijke kleinheid in gedachten te houden en ons verbonden te voelen met mensen die hier al sinds de middeleeuwen samen het geloof vieren. De prachtige liederen die het koor en de organist brengen zijn op zich een dienst aan God. Deze idee las ik in een folder van het koor van de kathedraal van Salisbury waar we vorig jaar op vakantie waren. Wellicht het belangrijkste voor mij zijn de zinvolle homilies die ons ‘stof tot nadenken’ geven en dus ook ‘brood om van te leven’ zijn. Het allermooiste moment voor mij is de vredeswens. Dit ritueel illustreert én creëert verbondenheid met mensen die we niet kennen. ‘Vieren en zingen, breken en delen’ houdt in dat deze vredeswens niet vrijblijvend is en zich bovendien niet beperkt tot geloofsgenoten.

Het verhaal van de barmhartige Samaritaan leert ons dat geloven zich concretiseert in de uitnodiging tot engagement voor iedereen die vanuit een noodsituatie een beroep op ons doet. Verbondenheid dus ook met anders- en niet-gelovigen, verbondenheid met de vrouw of de man in het kerkportaal die ons met een bekertje een vraag stelt – of ons in vraag stelt. We sluiten de mis toch niet voor niets af met de hoopvolle boodschap: ‘ga tot het uiterste, daar zal liefde zijn’."