Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

Kopie__van_F4493b12Zondag 18 maart 2012 was in onze gemeenschap actiezondag van Broederlijk Delen, dat dit jaar in het teken stond van Zuid-Amerika . Tijdens de viering konden we luisteren naar de getuigenis van Hannelore De Maeyer en Sofie Goossens, twee jongeren uit onze gemeenschap die in oktober 2011 via hun school op inleefreis gingen naar Bolivië, naar het project "El Molino" in de streek van Potosi.

"In de lezing hoorden we: ‘Ik heb u land gegeven om u te vestigen, om het te bewerken en vrucht te laten dragen. Maar vergeet niet te delen met wie in nood is.’ Deze passage verwoordt wat ons ertoe aanspoorde om ons meer dan een jaar geleden op school kandidaat te stellen voor een inleefreis naar Bolivia. Na de selectie begon een intense voorbereiding: gedurende het voorbereidende jaar maakten we kennis met het land, de bevolking, de cultuur, het geloof, de tradities en de problematiek van dit Zuid-Amerikaanse land. Daarnaast leerden we een beetje Spaans en zamelden we vooral op allerlei manieren geld in om plaatselijke projecten te kunnen ondersteunen.

In oktober 2011 was het dan zo ver: we vertrokken met Zuster Lieve en een groep van 14 jongeren en 6 leraren uit Ursulinen Mechelen en het Sint-Theresia College van Kapelle-op-den-Bos naar El Molino. El Molino is gelegen in de buurt van Potosí op een hoogte van ongeveer 4000 meter. El Molino is een vormingscentrum dat meer dan 50 jaar geleden werd opgestart door de Belgische Mia Meermans. U zal zich nu afvragen wat een inleefreis inhoudt … wel onze reis was veel meer dan een verkennend bezoek aan een ver gelegen land dat we na een zeer lange reis bereikten … Tijdens de 17 dagen die we in Bolivia verbleven, werden we volledig ondergedompeld. We kregen de kans om er kennis te maken met de leefwereld van vrouwen en mannen uit de verschillende bergdorpen, en met de kinderen en jongeren die er regelmatig vertoeven.

We werden overrompeld door verschillende gevoelens. Enerzijds hadden we een sterk gevoel van betrokkenheid en verbondenheid met de problemen waarmee deze mensen dagdagelijks te maken hebben. Anderzijds kenden we ook een gevoel van verwondering om de blijheid waarmee de bevolking elke dag door het leven gaat ondanks de moeilijke levensomstandigheden.

Tijdens ons verblijf in El Molino werden we mee ingeschakeld in de werking. De plaatselijke bevolking is zeer arm en wordt door de eigen regering niet geholpen. De mensen leven in kleine bergdorpjes in huizen die half afgewerkt zijn. Ze hebben amper water en eten zeer eenzijdig - vooral voedsel bestaande uit zetmeel – en kunnen maar heel weinig gewassen verbouwen omwille van de droogte.  

We werkten met de vrouwen in de keuken, volgden een catechistencursus, weefden mee handgemaakte sjaals, voetbalden met de kinderen en volwassenen, kleurden de wol, verzorgden de schapen en bezochten de dorpen. We kregen ook de kans om mee het vormselfeest voor te bereiden en dit vormsel van meer dan 200 jongeren en volwassenen mee te vieren.

Uit de gesprekken met de bevolking kwamen we veel te weten over hun situatie en problematiek. Om in levensonderhoud te voorzien gaan veel mannen en kinderen werken in de mijnen. Kinderen worden vaak uitgestuurd met dynamiet om nieuwe mijngangen te ontginnen. Hierbij verliezen dagelijks kinderen het leven. Vrouwen kunnen niet gaan werken in de mijnen omwille van het sterke bijgeloof dat alle ertsen verdwijnen als vrouwen een voet in de mijn zetten. Hierdoor hebben veel vrouwen geen inkomen.

In de buurt van El Molino werd een aantal jaar geleden een fabriek gebouwd door een buitenlandse onderneming. Door de komst van de fabriek verloren omwonenden hun grond. De werking van de fabriek zorgde ervoor dat het akkerland en de rivier die de plaatselijke indianen van drinkbaar water voorzag, sterk vervuild werd. Hierdoor werd drinkbaar water en gevarieerd voedsel schaars.

Wat ons getroffen heeft in El Molino is de manier waarop Mia met de Bolivianen werkt. De projecten – die met steun vanuit België worden opgezet – zijn erop gericht de bevolking zelfredzaam te maken. Met het geld dat werd ingezameld bouwden de mannen douches, toiletten en wasbakken. Er werd een machine aangekocht om graan te malen. Met de opgestuurde weefgetouwen maken vrouwen en mannen handgemaakte sjaals, poncho’s, dekens, handschoenen en sokken en zorgen zo voor een eigen inkomen. Mia is de schakel die nodig is om met onze giften de plaatselijke bevolking hun plan te leren trekken.

Dankzij Broederlijk Delen krijgen inwoners van Latijns-Amerika - waaronder de Bolivianen - de aandacht waarop ze recht hebben. Laten we samen mee aan het touw trekken zodat zij hun plan kunnen trekken! We hebben mogen ervaren dat onze financiële bijdrage de plaatselijke bevolking helpt om te voorzien in hun eigen levensonderhoud en hun levenskwaliteit verhoogt. Wij blijven alvast mee aan het touw trekken!"
Kopie__van_Vasten_Broederlijk_Delen_2012_JVdK_004Kopie__van_Vasten_Broederlijk_Delen_2012_JVdK_014Kopie__van_Vasten_Broederlijk_Delen_2012_JVdK_022Kopie__van_Vasten_Broederlijk_Delen_2012_JVdK_036Kopie__van_Vasten_Broederlijk_Delen_2012_JVdK_034Kopie__van_DSC_0731

En na de viering werd het maandelijkse praatje bij de koffie vervangen door de jaarlijkse koffiestop ten voordele van Broederlijk Delen. Tijdens die koffiestop konden we kijken naar een presentatie en nog meer informatie opdoen over het leven onder invloed van de mijnbouw in Zuid-Amerika.

Hannelore en Sofie hartelijk dank voor jullie enthousiaste getuigenis in onze gemeenschap!