Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

4550c09Als je als ouder je kind, toen nog een baby, hebt laten dopen, geef je daarmee aan dat je je kind wilt laten opgroeien in de traditie van de kerk. Ouders kunnen zich het moment waarop hun kind werd gedoopt, vaak nog goed herinneren. Ik herinner me nog levendig hoe Jona’s oortjes werden gezegend om er vele lieve woorden mee te horen, zijn mond om er vele lieve woorden mee te spreken, zijn handen om te delen, en zijn voetjes om hem te brengen naar plaatsen waar mensen hem nodig hebben. De kinderen zelf herinneren zich er echter meestal niets meer van. Toch willen wij hen laten weten dat ook zij bij de kerk horen. De eucharistie vieren we als herinnering aan Jezus. Door ter communie te gaan nemen we dus deel aan de gemeenschap van Jezus en zijn kerk en herinneren we het laatste avondmaal. Bij de eerste communie nemen de kinderen voor de eerste keer feestelijk deel aan deze maaltijd van Jezus Christus.

 

De “catechese op zondag” na de kindvriendelijke viering van Lichtmis was weerom een warme aanloop naar deze eerste communie. De liedjes die we in de Ark al een paar keer oefenden, werden nu uit volle borst, en door sommigen zelfs al zonder spieken op het notenblad, meegezongen. We deden “de deur krr krr open voor god”, “wij zijn wij en wij zijn goud waard”, en” zeg ons je naam duizend keren”. Maar het lied “God kent jou, vanaf het begin”, mag toch wel tot de favoriet gerekend worden. An en Lieve hadden samen met de andere Arkmama’s ook dit keer een fijne tocht in 6 etappes gemaakt, volgens de kleuren van de kindjes, van de regenboog. In de ene zijbeuk mochten we sorry-kaartjes schrijven, in de andere zijbeuk hingen zowel de ouders als de kinderen aan de lippen van Mie die het wonderbaarlijke verhaal van de visvangst vertelde.

Aan het hoogaltaar braken de kinderen écht brood en dekten de tafel zoals Jezus deed bij het laatste avondmaal. In de sacristie deelden Ann en Mieke met ons de geheimen van de hostie. Bij het altaar zelf  maakten we in een kring de gebaren bij het Onze Vader. En achteraan kwamen de kleuren van onze regenboog terug in een mooie kleurplaat. Elk stukje van de tocht bevatte op die manier een magisch moment, dat kinderen én ouders met elkaar deelden. Het belletje rinkelde soms veel te snel. Met zo’n toffe ploeg en inspirerende groep zal de eerste-communieviering ongetwijfeld een groot feest in het huis van God worden!  

Annemie, mama van Jona