Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

DSC 8600Wisten jullie dat ons orgel tussen de 2200 à 2300 orgelpijpen heeft? En dat het gewaad dat de priester boven zijn witte albe draagt een kazuifel wordt genoemd? Of dat de godslamp aan het tabernakel helemaal vooraan in de kerk altijd brandt om de aanwezigheid van Christus duidelijk te maken? Onze kandidaat-communicantjes weten dit allemaal sinds de rondleiding door de kerk op 20 november 2016.

Op deze zondag werden de kinderen die volgend jaar hun eerste communie zullen doen na de wekelijkse eucharistieviering verdeeld in groepjes gebaseerd op de regenboogkleuren van onze Ark. Samen met hun ouders mochten ze rondneuzen in Gods huis en leerden ze op zes staties verschillende dingen over het reilen en zeilen van onze kerk. Als mama van een meisje uit de gele groep begon onze tocht aan de gele vlag, naast het planum.

Zuster Ann liet ons daar nadenken over twee soorten tafels: onze eettafel thuis en de tafel van God, het altaar. De kinderen mochten allerlei voorwerpen op de juiste tafel plaatsen: een schaaltje met hosties, theekopjes, een botervlootje en confituurpotje, kerkboekjes, een fles wijn, bloemetjes, ... Samen kregen de kandidaat-communicanten beide tafels gedekt en begrepen ze dat er gelijkenissen zijn tussen onze tafel thuis en die van Gods huis.

Daarna gingen we door naar de groene vlag, waar acoliet Ann ons opwachtte en ons begeleidde naar de sacristie. De kinderen leerden dat de priester zich daar omkleedt en dat zijn albe en het kazuifel met aangepaste stola aantonen dat hij in de kerk in dienst is van God. Deze mooie en vaak feestelijke kledij laat ons des te meer voelen dat de eucharistieviering een “viering” is, een feest waarop we allemaal zijn uitgenodigd. We kregen ook een glimp te zien van enkele van de meest prachtige kazuifels doorheen het liturgisch jaar waarvan sommige al honderden jaren oud zijn!

 

DSC 8601DSC 8603DSC 8604DSC 8605DSC 8606

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De blauwe vlag bracht ons naar de sacramentstoren, vooraan in de kerk. Lieve liet ons zien dat de geconsacreerde hosties hier worden bewaard in cibories. De kandidaat-communicanten mochten elk even een ciborie vasthouden, wat een heel speciale ervaring was voor hen! Ook leerden ze dat deze cibories heel “kostbaar” zijn, net zoals hun communie ook “kostbaar” is voor hen, een belangrijke stap op hun katholieke levenspad.

De volgende statie was de paarse vlag, gestationeerd aan het orgel, waar huisorganist Wannes ons de beginselen van het orgel uitlegde. We hoorden dat er pijporgels bestaan met slechts één klavier, maar ook grote orgels met wel zeven klavieren. De kinderen schrokken ervan dat het stemmen van ons kerkorgel ongeveer één week duurt aangezien het uit meer dan 2000 orgelpijpen bestaat. Bovendien liet Wannes ons enkel uiteenlopende stille en luide klanken en hoge en lage noten horen, waardoor ons weer duidelijk werd hoe speciaal en veelzijdig dit instrument wel is!

Bij de rode vlag liet Fabienne ons de pracht zien van het beeld van Maria van Zeven Smarten. De toekomstige communicantjes mochten elk een kaarsje voor het beeld zetten en begrepen dat dit een plaats is waar we kunnen bidden wanneer we verdrietig zijn of God willen danken, maar ook wanneer we het gewoon even stil willen maken in ons hoofd en hart. Fabienne vertelde ons ook dat de priester de mensen vroeger vanop de preekstoel toesprak en dat het dak van deze preekstoel ervoor zorgde dat zijn stem alle mensen in de kerk bereikte.

Onze laatste halte was de biechtstoel in de zijbeuk. Aan de oranje vlag merkten we dat te biecht gaan iets is wat wij als ouders nog wel kennen, maar onze kinderen niet meer. Martine legde hen daarom de betekenis uit van deze biechtstoel en dat we om vergeving kunnen vragen wanneer we eens minder flink zijn geweest. Tegelijkertijd kregen wij als ouders een pluim om aan onze eerste communicanten te geven en hen te belonen voor iets waar ze goed hun best voor doen. Vooral dit was een fijn moment tussen ouders en kinderen; een rustig gebaar waarin we nog eens de tijd konden nemen om onze kinderen te laten voelen hoe we over hen denken, ook al zeggen we dat misschien niet altijd met zoveel woorden...

De reacties van de kandidaat-communicanten waren unaniem: ze vonden het fantastisch om te mogen rondneuzen in Gods huis, dingen te zien die ze normaal niet van dichtbij te zien krijgen en te leren waarvoor alles dient. Onze eigen dochter heeft het er dagen nadien nog vaak over gehad en voelt zich nu nog meer verbonden met de andere communicantjes. Groot en klein kijkt al uit naar de volgende catechese op zondag in februari!

Mieke Horckmans; foto’s Johan.