Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

P1130470P1130475P1130479P1130481

Laatste zondag van het kerkjaar 2015, iets voor 10. Kinderen stromen onze kerk binnen, met papa en mama, broertjes en zusjes in hun kielzog, want zij weten écht wel waarheen : onze arkboot – de handgemaakte trots van onze grootste arkers – is de verzamelplaats voor alle kinderen die in 2016 hun eerste communie zullen vieren. Ze beginnen het stramien te kennen. Naast de arkboot hangen de arkpasjes van elk kind, ijverig gaan ze op zoek naar zichzelf. “Welke kleur had ik ook alweer ?” Geen nood: Lieve, An, Zuster Ann en Anneke ( ja, de Annen zijn in serie aanwezig!) hebben de succesformule bij de hand : hesjes in alle kleuren van de regenboog worden vaardig over vrolijke hoofdjes getrokken. Vanaf vandaag vergeet niemand nog zijn kleur! Zoals elke zondag trekken de kinderen tijdens de viering naar de ark, in de ‘catacomben’ van de kerk. Zangstonde deze keer. “Is je deur nog op slot, doe ze open voor God”: de goede luisteraar heeft dit enthousiaste lied zeker tot in de kerk gehoord !

Na de viering heeft het Lieve-en -Annenteam iets speciaals in petto: een rondneustocht door Gods huis, samen met papa en mama.

ploeg eerste communie na 25 jaar bedankt

Vijfentwintig jaar de eerste communie groep leiden, Mimi en Marina hebben het gedaan samen met Mieke, Frie, Nadine en Lut. Ik spreek met beiden bij Mimi thuis. De aanleiding is, dat de ‘oude’ groep na al die tijd nu toch het stokje heeft doorgegeven. De volgende eerste communieviering zal door andere enthousiaste vrijwilligers worden voorbereid. Dit is het moment om, samen met Mimi en Marina, terug te zien op hoe het allemaal begonnen is en ook, hoe het is gegroeid. Aan het prille begin staat, hoe kan het anders, Bob. Hij is het die het eerste groepje heeft samengesteld, bestaande uit zes moeders van eerste communicantjes. Door hen werden de ouders aangeschreven, oudervergaderingen georganiseerd en, op de woensdagnamiddag, bijeenkomsten van de kinderen gehouden. Dan ging Bob met pensioen. En moest door de moeders, bijna alle zes deden vanaf het begin mee!, naar eigen vorm worden gezocht. Er werden dingen van ‘vroeger’ mee-genomen. Maar anders was toch wel de kind-gerichtheid. Zij waren het tenslotte om wie alles draaide. Ze moesten zich goed voelen. Zo werd van nu af in de eerste communieviering voor elk een taakje gezocht. Iets wat die jongen of dat meisje graag deed. Wie wilde voorlezen, mocht. Zelfs als hij, zij, er niet specifiek goed in was. Het belangrijkste was het plezier om mee te doen. Anders was ook de kerkgewenning die steeds noodzakelijker werd. Weinig kinderen kwamen nog uit een kerkelijk milieu. Wat parochie, zondagse viering inhield, moest vaak worden aangeleerd. Bijvoorbeeld door een wandeltocht in de kerk. Stilaan groeide in de groep ook de noodzaak om van de ouders een engagement te vragen door ten minste éénmaal per maand naar een zondagsviering te komen. Maar wat hetzelfde was en bleef, was de feestelijke viering. Elk jaar met weer een ander thema: ‘Ieder zijn kroontje’, ‘Met Jezus aan boord’, ‘Kijk naar de bloemen in het veld,’… Alles zoveel als kon in de taal van de kinderen. Vijfentwintig jaar lang waren zes parochianen hiervoor in de weer, zorgde Marina nauwgezet voor de administratie, en trok Mimi de kar. Nu mogen weer anderen het doen. Aan de vertrekkenden en komenden een welgemeend, dank jullie wel!
Mirjam