Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

“Ik ben heel zenuwachtig”, zegt Kiara, terwijl ze danst van haar ene been op haar andere. Ik geef haar voorzichtig de houder met chrisma. In de stoet van vormelingen  draagt zij het chrisma tot aan het altaar, koesterend en beschermend in haar handen, als was het een klein vogeltje. Vandaag 14 mei 2017 zal zij samen met 37 andere vormelingen met dit chrisma gezalfd worden. “Het Vormsel”, vertelt vormheer Jos Wouters, abt van de norbertijnenabdij van Averbode, “wil niet zeggen de Heilige Geest ontvangen”. Jakkes, denk ik verschrikt, dat hebben wij als catechist wel zo verteld aan de vormelingen.

En hij vervolgt: “ Jullie hebben de Heilige Geest reeds in jullie, zoals alles wat leeft”. De Geest komt vaak ter sprake in deze Vormselviering. Zoals in het evangelie waar Hij (of Zij)  tot Jezus zegt: ‘Jij bent mijn geliefde Zoon’. Jullie zijn Gods geliefde kinderen, horen de vormelingen zeggen en hopelijk knopen ze deze boodschap goed in hun oren, als een oorwurm die ze niet meer kwijt geraken. Als de zalving eraan komt ontvangen ze het zegel van de Heilige Geest. Jos Wouters en Jan Arnalsteen nemen er de tijd voor. Eén voor één trekken de kinderen voorbij, geschouderd door hun peter en meter. Proficiat, Kiara. Proficiat aan deze jonge mensen die met overtuiging het geloof dat hun ouders bij hun doopsel beloofden mee te geven, nu zelf belijden ten overstaan van een nokvolle kerk. In hun kleurrijke t-shirt hebben ze geproefd van wat kerk zijn, gemeenschap vormen, vandaag kan betekenen. Nu laten we ze los. Laat de gaven van de Geest maar groeien. Het zegel is op de omslag geplakt en op de post gedaan, om het met Jos Wouters’ woorden te zeggen.
Chantal; foto’s Johan