Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

In de kerstnachtviering in O.L. Vrouw o/d Dijle in Mechelen hield Jef vander Krieken deze homilie:

P1080819 kopieHet kerstverhaal zou een heel gewoon verhaal kunnen zijn. Een vrouw  op reis die zwanger is moet plotseling bevallen en redt zich zo goed en kwaad als het gaat. Ze wordt moeder van een zoontje.
Maar het gaat over veel meer dan dat. Het wordt een verhaal dat ons wil doen nadenken. Er wordt een kind geboren ver van huis en zijn ouders zijn nergens welkom. Ze moeten halsoverkop vluchten om te ontsnappen aan de razernij van een bange koning.
We zouden kunnen zeggen: dit is maar een verhaal en in verhalen wordt alles soms dramatischer voorgesteld dan het is. Dat kan! Maar een verhaal is ook een spiegel van wat echt gebeurt. Hoogzwangere vrouwen op de vlucht, worden tegengehouden door  een muur van prikkeldraad en soldaten duwen hen ruw weg… Ergens zal een kind geboren worden, wellicht in een tentenkamp.  We kunnen er ons van afmaken door te beweren dat de beelden overdreven zijn.  En we liggen er niet wakker van.
Gaan wij dan gewoon geraken aan heel beangstigende beelden en verhalen?  Aan explosies, rook, stof, rondvliegend glas en mensen die rennen voor hun leven? Aan de dolle rit van een vrachtwagen die Kerstmarktbezoekers de dood injaagt. Aan de bommenregen op Aleppo en Mosul en de ondraaglijke ellende van kinderen die nooit iets  anders gekend hebben dan oorlog en bloedvergieten ? Zijn we niet langer in paniek bij overbevolkte, gammele bootjes die vanuit Turkije of Libië tot in het zuiden van Europa proberen te geraken … of er niet in lukken?
Is het omdat men ons wil doen geloven dat de bedelaars in onze straten door mensensmokkelaars opgetrommeld zijn dat we hen zonder scrupules durven voorbij lopen? Hoe komt het dat wij onverschillig blijven als 1 op de 7 Belgen onder de armoedegrens leven, en dat 1 op de 5 kinderen arm aan hun leven moeten beginnen? 

Is het omdat wij bij dat alles ervan overtuigd zijn dat wij de noodsituatie van al die mensen niet kunnen oplossen en onze liefdadigheid maar een druppel is op een hete plaat! Leggen we ons er bij neer dat rijken nooit iets tekort hebben en sukkelaars steevast armer worden?  Ja!  Zijn we aan dat alles dan gewoon geraakt?

Waarom zijn we deze nacht hier bijeengekomen? 
Vieren we alleen een geboorte van zovele honderden jaren geleden? Ik denk het niet. Bij het herdenken van pater Damiaan ga je toch niet enkel terug naar de allereerste dagen van zijn leven maar denk je aan wat hij heeft gedaan. Je vindt dan misschien de moed om de melaatsen van onze tijd, mensen die arm en verstoten zijn,  te helpen, op te vangen. Laten we Jezus dan vandaag binnenlaten en hem vieren. Niet alleen als een schattige boreling. Als hij dertig jaar is komt hij moedig en sterk naar voor. Het zijn mensen rondom hem heen die ervoor gezorgd hebben dat hij kon worden wie hij werd. Hij is dan als opnieuw geboren. Zijn fel gedurfd programma bewijst het. In wat hij vertelt en doet, beginnen sukkelaars te beseffen dat hij een man is die zich niet verzoent met uitbuiting, met onderdrukking. Zijn boodschap vat hij samen in weinig woorden: ‘Hou van medemensen zoals je van jezelf houdt’. En hij vraagt ons hetzelfde te durven doen.
Het is geen geheim dat hij zich aangesproken weet door iets dat groter is dan hij zelf, een stem binnen in hem die hem uitdaagt om  opnieuw aan een grote uittocht te beginnen, een uittocht uit geweld, kansarmoede en vernedering. Een stem die hem bemoedigt. ‘Wees niet bang’ hoort hij. ‘Ik zal er zijn’ niet als een strenge rechter, niet als een muggenzifter die je in wetten insluit, die je creativiteit aan banden legt en je doet voorbijgaan aan mensen in nood. Ik wil voor jou zijn als een vader die je zegt: ‘doe maar, je kan het, je moet niet bang zijn. Ik wil in jou, met jou aan het werk gaan.’
Dertig jaar na de dood van Jezus, heeft Lucas een beeldrijk, gelovig verhaal over de geboorte van Jezus opgenomen in zijn evangelie. Jezus was dan voor hem uitgegroeid tot een man die God dichter bij ons had gebracht, in wie God mens geworden is en nu voor ons de lang voorspelde Raadsman kan zijn, de voorvechter van  geweldloos en doordacht verzet tegen alles wat mensen arm houdt, op de vlucht drijft. Deze nacht kan hij opnieuw in en door ons geboren worden. Hij wordt dan inspiratie en aansporing om te doen wat hij gedaan heeft. Hij legde de vingers op de wonden van zijn samenleving. In de ontmoeting van mens tot mens, in het kleine is hij begonnen, om grootse dingen te doen.

Op de affiche van Welzijnszorg zien we 8 mensen. We waren met hen op weg de voorbije weken. Zij zijn geen wonderdoeners maar wel onze bemoedigende gidsen. Zij lokken ons weg uit onverschilligheid en proberen ons op weg te zetten naar volgehouden solidariteit.
Als wij die weg opgaan zullen wij niet alleen zijn.  De Aktie ‘de Warmste Week’ heeft dat bewezen. Voor een duizendtal goede doelen werd 7.800.000 Euro verzameld. Er zijn heel wat groepen mensen die zich inzetten voor de opvang van vluchtelingen. Hier in Mechelen  zijn ‘De lage drempel’, het Koraalhuis, ‘de Keeting’ aan het werk om mensen in armoede te helpen.  Laten wij in een duistere wereld, die uiteengereten wordt door oorlog en armoede, dragers worden van licht en toekomst. Ook wij kunnen als herboren,  nieuwe mensen worden. 
Ik wens jullie een zalig Kerstfeest.