Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

In de viering van Witte Donderdag 2016 in O.L. Vrouw o/d Dijle getuigden Myriam en Mieker wat Eucharistie voor hen betekent.

Myriam bracht het volgende getuigenis:

“De eucharistie is voor mij telkens opnieuw een ankerpunt in mijn week.

Tijdens de eucharistie probeer ik zoveel mogelijk de boodschap achter de woorden te vatten. Ik leg ze op mijn leven van de voorbije week en kijk al even vooruit naar wat komt.

DSC 7320Als we tijdens Kedron of onze Gezinsgroep mochten delen over het evangelie van die zondag, dan krijgt deze boodschap nog een extra dimensie. Ze laat me stil staan bij die God die Liefde is en bij mijn engagement om in te gaan op zijn vraag om die Liefde elke dag mee uit te dragen. Waar trad ik een klein beetje in zijn voetspoor en wanneer was ik de weg kwijt? Ik ervaar dat ik de kans krijg om van daaruit te groeien als mens, als partner, als ouder, als collega, als vriendin en als vrijwilliger.

 

Thuis komen in een gemeenschap van mensen die vanuit diezelfde inspiratie leven en hun leven met elkaar delen geeft een extra dimensie aan die eucharistie. Dat ervaar ik vooral hier in onze gemeenschap, maar ook éénmaal per jaar op Gezinsweekend, en sinds een jaar ook eenmaal per maand in de Oude Abdij in Drongen.

De kracht van de boodschap van Jezus geeft mij voeding en energie om elke dag opnieuw als gelovige vrouw door het leven te gaan. Ze inspireert me om dagdagelijks stil te staan bij hoe ik als christen al dan niet handel. Door de jaren heen hebben de woorden 'brood om van te leven' meer en meer inhoud gekregen en fietsen ze elke dag wel even door mijn gedachten. Zo houd ik eraan om ’s morgens onderweg naar het werk stil te staan bij wie ik ben voor mijn collega’s en de mensen waarmee ik samen werk en of ik hier door mijn zijn en handelen ook wel voldoende getuig van Zijn Liefde? Eenzelfde gedachte houdt me bezig voor en na een doopgesprek aan huis bij ouders: getuigde ik oprecht en met grote openheid van de Liefde met een grote L?

Naast die voeding en energie gebeurt het dat ik tot echt gebed kom tijdens de eucharistie, dat ik in gesprek kan gaan over mijn leven met al mijn geluk, mijn dankbaarheid, mijn onzekerheden, mijn vragen en angsten en het kan toevertrouwen aan onze God die Liefde is. Zo’n momenten koester ik en draag ik lange tijd mee. Op zo’n momenten word ik ontroerd en ervaar ik een enorme kracht die mij inspireert. Het is mijn brood om van te leven.”

En Mieke getuigde het volgende over eucharistie:

“Witte donderdag… het roept voor mij heel wat woorden en beelden op. Het beeld  van een waskom en Jezus die mensen de voeten wast. Het breken en delen van brood, gezelligheid, maar in het besef dat de wereld buiten grimmig kan zijn, de toekomst onzeker, dat we Goede vrijdag nog moeten doorkomen voor het Pasen kan worden.

DSC 7321Witte donderdag, het is natuurlijk ook de herinnering aan Jezus’ laatste avondmaal, begin van de eucharistie die we elke zondag  vieren, feest van verbondenheid tussen God en mensen...

En wellicht is hiermee voor mij het belangrijkste woord gevallen: verbondenheid. Zoals ik het voel is dit de kern van het feestmaal dat we vanavond vieren, maar eigenlijk ook de grond van ons geloof, althans toch van het mijne: Het besef onvermijdelijk verbonden te zijn met God en met mensen.

In mijn goede momenten zie ik die verbondenheid concreet worden in mijn werk en mijn leven:
In het ziekenhuis waar ik werk, zie ik mensen zichzelf bijna breken en aandacht uitdelen aan medemensen die ziek of stervend zijn.
In ons gezin herken ik de onvoorwaardelijke verbondenheid tussen ons en onze kinderen, zelfs al drijven ze onze draagkracht wel eens tot het uiterste.
In onze maatschappij zie ik het gebeuren wanneer mensen elkaar insluiten in plaats van uit te sluiten, vreemdelingen welkom heten, zorg dragen voor onze schepping en het klimaat.

Het klinkt misschien als een wollige en softe manier om naar de dingen te kijken, maar ik merk dat het allesbehalve een gemakkelijke weg is. Het vraagt erom dat je steeds je blik weer richt op wat écht belangrijk is, het vraagt om engagement en vertrouwen.

Want op mijn minderen momenten voel ik me vaak alleen, merk ik juist dat er breuklijnen zitten in mijn relaties met anderen, en ja ook met God. Dan voel ik me niet aanvaard of gedragen, en lijkt de buitenwereld grimmig en de toekomst onzeker.

Op zo’n moment kan het deugd doen om terug te vallen op een gemeenschap, en op zondag samen stil te vallen, te bidden, te zingen, om jezelf te bevragen en eucharistie te vieren.

Eucharistie betekent trouwens ‘dank zeggen’, zo leerde ik ooit in de Griekse les. Daarvoor komen we hier graag regelmatig langs. Om dankbaarheid te voelen voor wat er al is, en moed te putten voor wat nog komen moet, samen met tochtgenoten. Een mens is immers niet gemaakt om alleen te zijn, zei Jahwe al in het eerste boek van de bijbel, wel, hij heeft een punt…

En daarom zeg ik hier ook graag even ‘dankjewel’, merci, aan deze open gemeenschap en iedereen die er aan meewerkt, om het telkens weer Witte donderdag én Pasen te laten worden, om zoveel mensen met elkaar te verbinden.”

DSC 7332