Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

Er staat een kruis in ons midden: het kruis van de vernederde Mens van Nazareth - tussen de kruisen die geplant staan in het leven van zo vele mensen. Er is een gekruisigde in ons midden, tussen de zo vele mensen die vandaag verraden en vernederd worden, veracht en miskend, gegijzeld gen gekruisigd… met steeds hetzelfde argument: ‘het is beter dat één mens uit de weg wordt geruimd dan dat een heel volk ten onder gaat’. Wij willen waken en bidden bij het kruis van Jezus en bij de kruisen van de lijdende mensen vandaag, veraf en dichtbij.

Ruben getuigde:
"In een gammel bootje gaan talrijke vluchtelingen op zoek naar een betere toekomst op een ander continent. Al te vaak laten ze het leven erbij. De zee herbergt hun lichamen. Hun dromen komen de hemel toe. En als zo een lekkende schuit dan toch de kust van het beloofde land weet te bereiken, wie kijkt dan naar hen om? In het land van aankomst botsen ze vaak op grenzen van baksteen en prikkeldraad, op barrières van haat en geweld, op muren van angst en onverschilligheid, op hindernissen van vooroordelen en onbegrip, op gesloten deuren en kille harten. De weg naar een beter en menswaardig leven ligt al te vaak bezaaid met valkuilen en struikelblokken. Waar ze aankomen, heeft medemenselijkheid een wachttijd, solidariteit een prijs en gastvrijheid openingsuren.

DSC 7341Tweeduizend jaar na Jezus Christus verlaten mannen, vrouwen en kinderen noodgedwongen hun woonplaats. Wat drijft hen toch hun thuisland te verlaten en op zoek te gaan naar een betere toekomst? Het is de oorlog. Het is het geweld.  Het is de armoede. Het is de hongersnood. Het zijn onmenselijkheden. "

Wij waken en wij bidden…
God-met-ons-onderweg, zoveel mensen zijn op zoek naar een veilige plek. Hun geboortegrond bood hen geen zekerheid meer. Ze zijn op zoek naar een plek waar ze welkom zijn. Geef dat wij die plek zijn waar ze warmte vinden en troost. Geef hun tijd en ruimte om zichzelf te vinden. Dat hun kinderen weer vrolijk kunnen zijn. Dat zij ons ervaren als gastvrije gastvrouwen en gastheren.

Agata getuigde
"Oud zijn… Angstig, telkens als de telefoon gaat, dat misschien wéér een oude vriend is heengegaan. Beschaamd, als je wéér niet rap genoeg in de rij bent bij de winkel, als je wéér iemand moet vragen je te helpen… Hulpeloos,  omdat je je soms vreemd voelt in je eigen lichaam, dat lang niet altijd meer doet wat en hoe je het wilt…  Wat zullen de kinderen, de kleinkinderen ervan denken als ze het ontdekken? Of weten ze het nu al?  En zijn ze eigenlijk bang dat je ze lastig gaat vallen? Zoveel stil verdriet dat zich groot wil houden… "

Wij waken en wij bidden.. 
God-met-ons-onderweg, in onze manier van leven zit drang naar efficiëntie, maken wij weinig werk van onthaasting. Wie langdurig ziek of oud geworden is verliezen wij gemakkelijk uit het oog en soms uit het hart. Dat wij opnieuw de kracht van het luisteren ontdekken. De deugd van het geven van een schouderklopje aanvoelen. Dat we hun uitnodiging om mee te gaan tot in de donkerste dagen ervaren als een geschenk dat zij ons aanbieden.

Hugo getuigde
"Hebben wij binnen afzienbare tijd ook allemaal zo’n camera op ons dashbord of een mini-camera op onze bril? Dan kunnen we voortdurend alles filmen wat anderen in onze ogen verkeerd doen. Steeds gefixeerd zijn op ‘de anderen’, om te zien wat zij fout doen, om hen op hun fouten te kunnen wijzen. Want wij doen het toch beter, wij zijn immers perfect! Maar intussen gedragen wij ons zelfzuchtig in het verkeer: we stoppen niet voor voetgangers aan een zebrapad, we rijden te trage fietsers bijna van de straat, verlenen geen voorrang of doen moeilijk bij het ritsen. We zorgen goed voor onszelf, zodat wij niets tekort komen, we zijn zo druk bezig dat we blind worden voor het leed rondom ons, we hebben geen tijd om ons zorgen te maken over wat er elders in de wereld gebeurt. Is dat de samenleving die wij mee willen creëren? Een gemeenschap  waarin we mekaar agressief bejegenen, waarin jaloersheid, egoïsme en kritiek ons leven verzuren?

DSC 7342Wij waken en wij bidden…
Sterkte en waardering wensen wij aan medemensen die heel duidelijk beseffen dat zij zelf niet volmaakt zijn. Zij bewaren hun gebreken en fouten als een kostbare leerschool en op die manier vinden zij inspiratie en moed  om anderen niet vlug te veroordelen. Dat wij ook zo’n mensen worden. Wij waken en bidden dat de zachte krachten,  die in ons maar sluimerend aanwezig zijn, krachtdadig voorrang krijgen op wat hard en onverbiddelijk is.

En Guido getuigde
"22 maart 2016: de tweede dag van de lente, de zon wil met ons afscheid nemen van de kille winter, de paasvakantie-uittocht is op gang gekomen.

22 maart 2016 is een zwarte dag geworden. Explosies in de luchthaven, ravage in de vertrekhal. Stukken plafond vallen naar beneden, glas vliegt in het rond. Overal doden, gewonden, verminkte mensen. Explosie in de metro van Maalbeek passagiers met zware brandwonden weggedragen, mensen met afgerukte ledematen en verbrande haren. Zoveel levens afgebroken in volle vlucht, weggemaaid door extreme barbarij. 34 doden en 200 gewonden, wanhopige familieleden in shock, huilende, krijsende kinderen.

Er zijn geen woorden voor de gruwel. Enkel pijn. Bang, benauwd, bedroefd. We worden aangevallen door zij die gekozen hebben onze vijand te zijn.

Er zijn wel woorden voor de  hoop die wij koesteren: wij blijven kiezen voor vrijheid en democratie. Vastberaden en verenigd blijven wij – ook vandaag -  geloven dat liefdevol, vredig samenleven het kostbaarste geschenk is dat mensen aan elkaar kunnen aanbieden.  

Wij waken en bidden.
Wij kunnen U niet domweg bidden, God, om aan geweld een einde te maken, Want wij weten dat U de wereld zo gemaakt hebt, dat de mens zijn eigen weg naar vrede moet vinden, bij zichzelf en bij zijn naaste.

Wij kunnen U niet domweg bidden, God, om vooroordelen uit te roeien, want U hebt ons al ogen gegeven om in ieder mens  het goede te zien, als wij er maar een juist gebruik van maken.

Daarom bidden we U in plaats daarvan, God, om kracht, vastberadenheid en een sterke wil om te doen, in plaats van alleen maar te bidden, om te worden, in plaats van alleen maar te wensen. Maak van ons vredebrengers.

DSC 7350c