Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

“Met palmzondag tonen wij dat we bereid zijn mee te gaan op de weg die Jezus ons voorging.
Dat wij het niet laten afweten wanneer het moeilijk wordt.
Dat wij bereid zijn tijd en aandacht te hebben voor mensen die op ons beroep doen.
In Jeruzalem werd Jezus die dag met palmtakken verwelkomd door mensen die andere verwachtingen hadden dan hij.
Groene takken, hier vooraan in de kerk, willen het teken zijn dat niet de koude dood van de winter, maar het jonge nieuwe leven van de lente ons hoopvol, doet uitkijken naar Gods nieuwe wereld, waarvoor we zelf in verantwoordelijkheid willen groeien.”

Zo zijn we de viering van Palmzondag begonnen; .... en gelukkig was er palm. Niet eenvoudig om er dit jaar te vinden. Met grote dank aan Johan Lenaerts, onze fotograaf die in zijn tuin nog een enorme buxusplant heeft staan, hij groeit onder een berk en is de enige die er vrij is van rupsen (buxusmot). Alle andere buxusplanten werden belaagd in zijn tuin, maar ze zijn nu uitvoerig behandeld. Zo kunnen we hopen naar 2018.

DSC 9143DSC 9153

 

DSC 9156
 

 

 

 

 



 

Er staat een kruis in ons midden: het kruis van de vernederde Mens van Nazareth - tussen de kruisen die geplant staan in het leven van zo vele mensen. Er is een gekruisigde in ons midden, tussen de zo vele mensen die vandaag verraden en vernederd worden, veracht en miskend, gegijzeld gen gekruisigd… met steeds hetzelfde argument: ‘het is beter dat één mens uit de weg wordt geruimd dan dat een heel volk ten onder gaat’. Wij willen waken en bidden bij het kruis van Jezus en bij de kruisen van de lijdende mensen vandaag, veraf en dichtbij.

In de viering van Witte Donderdag 2016 in O.L. Vrouw o/d Dijle getuigden Myriam en Mieker wat Eucharistie voor hen betekent.

Myriam bracht het volgende getuigenis:

“De eucharistie is voor mij telkens opnieuw een ankerpunt in mijn week.

Tijdens de eucharistie probeer ik zoveel mogelijk de boodschap achter de woorden te vatten. Ik leg ze op mijn leven van de voorbije week en kijk al even vooruit naar wat komt.

ex Palmzondag website

Eens leefde, in een stad aan de Dijle, een rupsje. Een kerkelijk beestje. Dat zo graag eens Palmpasen wilde meevieren, liefst in de Onze Lieve Vrouwe o/d Dijle, de mooiste van de acht kerken die de stad rijk was. Hoopvol nestelde het zich op de groene bladen van de Mechelse buxus en at, in vrome afwachting, zijn buikje rond. En toen, ja toen, kondigde De Goede Week zich aan. De voorbereidingen begonnen. Maar in de kerken van de stad, ook in de Onze Lieve Vrouwe, heerste onrust. Kon Palmpasen dit jaar wel gevierd worden? Tot in de verre omtrek was alleen mottige Buxus te bekennen. De familie rups had er zijn intrek genomen. Het was duidelijk: alleen een wonder kon nog uitkomst brengen. En een wonder geschiedde. Op de ochtend van Palmpasen werden van Leest en overal vandaan, manden vol groene buxustakken de Dijlekerk binnen gedragen. Nog nooit waren er zoveel geweest. Ook Leliëndaal kon ervan meegenieten. Alleen het kleine rupsje, ja, dat moest op zijn gelovige honger blijven…   

Mirjam    

DSC 7350b

Terwijl buiten de lente voorzichtig op gang kwam, gingen wij in onze mooie kerk van O.L. Vrouw o/d Dijle in Mechelen op weg naar Pasen. Veel mensen vierden de Goede Week met ons mee. De liturgiegroep had gezorgd voor teksten van een grote indringendheid, en voor de deelname van veel mensen uit onze gemeenschap met een persoonlijke getuigenis. En de verzorgers van de bloemen,  kosters, acolieten, lectoren, leden van de Arkgroep (kindernevendienst) en vele anderen, gaven deze vieringen, samen met het weer hoge toppen scherende koor, een bijzonder cachet, Een verslag van de vieringen.