Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

4550a08Na het Vaticaans Concilie heeft de Kerk een streep gezet onder de traditionele wijze waarop katholieken hun ‘vastenplicht’ hielden. Nieuwe regels voor de veertig-dagentijd geven ieder meer vrijheid zelf te bepalen hoe aan de vastenplicht vorm te geven, al is het volgens de officiële regels nog steeds zo dat de vrijdagen en Aswoensdag vasten- en onthoudingsdagen zijn. Maar hoe mensen zelf hun vasten invullen is natuurlijk belangrijker dan die regels. Hoe springen wij om met de veertig-dagentijd op weg naar Pasen? Wij hebben mensen vanuit alle gemeenschappen van onze Lieve-Vrouweparochie gevraagd te getuigen over wat zij doen met het begrip vasten in deze tijd. Dat gebeurt in een aantal korte artikeltjes, voor elke veertig-dagenweek één.

Het eerste artikel is een getuigenis van Clémence uit de gemeenschap van O.L. Vrouw over de Dijle.
"Vasten betekent voor mij, me bewuster en ontvankelijker richten op Gods liefdevolle en herscheppende aanwezigheid, in alles en vooral in mensen. In mijn gewoon dagelijks leven dankbaar naar de vele positieve dingen kijken, en deze in het licht stellen. Vooral waar het gaat om de vele, gewone, kleine attenties onder mensen. Vasten roept me op, om niet stil te blijven bij mijn leeftijdsbeperkingen, maar zo lang en zo goed mogelijk te doen wat nog kan. Vasten betekent voor mij ook, werken aan een levenswijze om van het materiële goed niet meer te nemen dan ik nodig heb, en solidair te delen met mensen die te weinig hebben om menswaardig te leven. 

Vastentijd is voor mij een uitnodiging om te groeien in verbondenheid met God, en van daaruit te groeien in respect en solidariteit met mijn medemensen. God die Liefde is, God laten zijn, hier en nu." Clémence    

De tweede getuigenis komt van Renild en Tinne van Onze-Lieve-Vrouw van Hanswijk.
"Ik word geïnspireerd door de auteur Iny Driessen. Zij zendt me iedere ochtend een digitaal ochtend schrijfgebed. Ze neemt het stukje evangelie van die dag en ze verwoordt het, verduidelijkt het, geeft me inzicht. Ik probeer “haar schrijven” te projecteren op mijn leven. Hierdoor stel ik mezelf in vraag. Mijn doen en laten. De ene dag lukt het beter dan de andere. Het doet me nadenken over de manier hoe ik in het leven sta. Iedereen kan de schrijfgebeden van Iny lezen op www.bloggen.be/morgengebed ’t Is echt een aanrader.”
Renild

“In de vasten maak ik geregeld tijd om eens stil te vallen en alles eens op een rijtje te zetten. Wat bewuster te leven. Wat meer tijd en aandacht voor de mensen rondom mij. Een extra bezoekje aan bejaarde familieleden en buren. Aandachtig luisteren naar iemand die me wat vertelt… Ook tijd maken om mijn innerlijke leven te voeden, om te bidden ook. Zo spreekt onderstaande vasten-bezinningstekst mij erg aan:

Stof van de aarde is een mens.
Maar niet het stof dat eeuwig
ten dode is opgeschreven.

Geroepen telkens opnieuw
om onze sterfelijkheid te leren,
kwetsbare zwervers als we zijn i
n de woestijn van het leven.

Geroepen in deze Veertig Dagen
om in de stilte van ons hart
ons geloof en verbondenheid
met God te verdiepen.

Geroepen tot broederlijke zorg
dat niemand achterblijft.
Dat wat de aarde geeft
met iedereen gedeeld wordt.

Geroepen om kwetsuren te helen
en mensen nieuwe kansen te geven.

Wie zo zijn weg durft te gaan
groeit in liefde en vertrouwen,
en in zijn hart is reeds het zaad gezaaid
van nieuw leven."
Tinne

De derde getuigernis komt van Anita Verschoren van de gemeenschap Muizen.
Voor mij is vasten niet minder eten of minder snoepen, maar werken aan mezelf! Dit werken aan mezelf wil ik omzetten in woord en daad! Ook na de vasten…
Zondag was ik lector in onze parochie en na de communie las ik een bezinningstekst over de vastentijd voor. Deze tekst raakt mij en verwoordt perfect wat ik onder vasten versta.

Vastentijd.
Tijd om te bezinnen, te veranderen, te vernieuwen.
Tijd om stil te staan, te bidden, verder te gaan.
Tijd om te luisteren, te kijken, te voelen, te handelen.
Tijd om dichter bij jezelf te komen. Tijd om naar anderen te gaan.
Tijd om God terug op het spoor te komen. Vastentijd.
Tijd om los te laten. Tijd om vast te houden.
Tijd om los te laten wat doodt en verslaaft.
Tijd om terug vast te nemen wat leven en toekomst geeft.

en vanuit de gemeenschap Leest.

Stilaan gaan we naar Pasen toe. Vasten: een tijd om stil te staan bij de essentie van het leven, om te zoeken naar het geluk in kleine dingen en om open te staan voor de medemens. De laatste tijd hoor je vaker iets over de ‘vastentijd’ in de media. Een teken aan de wand dat er heel veel mensen eigenlijk niet meer weten waar dit vandaan komt. Over de ramadan van de moslimgemeenschap, daar weet iedereen wel iets over te vertellen. Deze gemeenschap geeft een duidelijke boodschap naar de buitenwereld. 

De vastentijd in onze samenleving lijkt in de vergeethoek geraakt of komen we niet genoeg naar buiten met onze overtuiging? Positief te horen dat meer en meer mensen zich juist in deze veertigdagentijd gaan bezinnen, hun lichaam gaan ontgiften, TV even aan de kant laten, vlees aan de kant laten, samen dingen doen met familie en vrienden. Ja, er leeft ondanks alles heel wat in onze gemeenschappen rond de vastentijd. Een getuigenis van Raf Scheers, een Leestse parochiaan:

Vasten nu… Zoals voor heel  veel zaken in mijn, in ons leven, is vasten een groeiproces. Het is de laatste jaren meer dan voorheen een bewust worden van onze welvaart, ongelijkheid in onze leefwereld, onrecht, onrechtvaardigheid(?). Ooit was ‘vastenavond’ feest met maskers, carnaval. Asdag werd het moment om maskers af te werpen en met de neus op werkelijkheid gedrukt te worden. Vasten: tijd van bezinning – waarom zoveel kansen? – zoveel voorrechten? - waarom zoveel méér ? Vasten wordt omkeren, bekéren, delen, zin in verandering, verantwoordelijkheid, rechtvaardigheid.
Daarom:
- tijd voor bezinning, denken bij het doen…  
- tijd van gebed tegen onmacht  
- tijd van sober – ecologisch denken en doen  
- tijd van gemeenschap; alleen sta je machteloos…

De ‘vastenkalender’ helpt dag voor dag, houdt wakker en waakzaam. De vastenliturgie verdiept ons inzicht, bemoedigt tegelijk. De dagelijkse realiteit van ‘tafel’ en ‘tijd’ maken de proef op de som. Vasten wordt een deugddoende tijd op weg naar Pasen.

Als laatsten in de reeks ditmaal twee getuigenissen: één vanuit de gemeenschap van Battel, en één van die van het Heilig Hart.

Vasten betekent voor mij: voortdoen met wat ik nu doe, maar proberen meer vuur in mijn werk te steken, blij en opgewekt zoals het een goede christen betaamt. Vasten is ook de zieken en oudere mensen ontmoeten, helpen waar het nodig is. Ook meer tijd besteden aan mijn innerlijke en niet alleen bij het materiële blijven hangen. God proberen te zoeken in de anderen, wat niet altijd gemakkelijk is. Waar een goede wil, is er een weg die ons naar de anderen, naar God brengt. Stilstaan bij ons zelf en onszelf de vraag stellen: hoe zou Jezus  (God) het doen als hij nu moest leven? (Battel)

Vasten is: - de vriend bezoeken die je al jaren wilde bezoeken, maar het kwam er nooit van, - de oude snee brood opnieuw gebruiken als ‘gewonnen’ of ‘verloren’ brood, - naar de vergadering van de vereniging gaan ook al heb je blijkbaar geen zin, - een vriendelijk woord spreken met de buur die je de dag voordien nors toesprak, - de zaken positief bezien en een zonnetje zijn voor je medemensen, - je eens inspannen i.p.v. in je luie zetel te gaan liggen, - initiatief nemen in de vereniging waarvan je deel uitmaakt, - jezelf opleggen om een snoepje dat je lekker vindt niet op te eten, - de zon kunnen laten schijnen in iemand anders hof, - ’s zondags eens naar de Mis gaan, … of in de week, - de liefdevolle woorden van Jezus in jezelf te laten doordringen, - het computergebruik op een laag pitje zetten, - het even sober houden, zonder franjes, zonder tierelantijntjes, - je afval sorteren, p.m.d., plastiek, papier, metaal, tuinafval, … - met plezier gaan werken en dat plezier overbrengen op je collega’s, - het oude vrouwtje de straat over helpen, - het probleem oplossen zonder er druk over te doen, - elkaar verstaan, en de wereld beter laten draaien!!! (H. Hart, Désiré)