Ervaringsverslag
Op zondag 15 november was onze groep van 23 vormelingen op één na voltallig. Catechist Bruno heette iedereen welkom en had meteen een wat ongewoon verzoek. Schoenen uit en dan allemaal naast elkaar op het podium. Met een brandende kaars in het midden begon hij te vertellen.

Mozes en de brandende braamstruik
Ter voorbereiding hadden de vormelingen thuis 2 vragen meegekregen. Waarom hebben jullie mijn naam gekozen? En wat betekent die naam eigenlijk? Toen Bruno vroeg wie dat gesprek thuis nog niet had gevoerd, staken twee dapperen hun hand op. Bruno bedankte hen voor hun eerlijkheid. Ook dat mag gezegd worden.
Bruno vertelde hoe Mozes in de woestijn nabij de berg Horeb, een braamstruik zag die in brand stond zonder te verbranden. Vanuit de struik riep God Mozes bij zijn naam en vroeg hem zijn sandalen uit te doen, want hij stond op heilige grond. Zo werd meteen duidelijk waarom ook de vormelingen hun schoenen hadden uitgedaan!
God onthulde dat hij Mozes had gekozen om naar Egypte te gaan en de Israëlieten uit de slavernij te bevrijden. Mozes vroeg naar Gods naam waarop Hij antwoordde: JHWH, vier letters waarmee Gods naam in het Hebreeuws wordt geschreven. Bij die naam hoort een belofte. ‘Ik zal er zijn.’
Zo ontdekten de vormelingen dat ook Gods voornaam een betekenis heeft, en met die belofte, ‘Ik zal er zijn’, gingen we samen naar de Ark.
Van Italiaanse olijfbomen tot een kleine krijger
In de Ark beneden fristen we het verhaal nog even op. Wat was er ook alweer met die struik? En wie kon de vier letters nog opnoemen? Daarna werden de vormelingen willekeurig in twee groepjes verdeeld. Zo kwamen ze ook eens naast iemand terecht met wie ze anders minder snel zouden praten. Het ene groepje ging bij catechist Wim zitten, het andere bij Patricia. Ook twee mama’s kwamen helpen. Leonie, de mama van Lily, hielp bij Wim. Klara, de mama van Marcel, hielp bij Patricia.

Achter heel wat namen bleek een leuk, mooi of grappig verhaal te zitten. Olivia dankt haar naam aan een vakantie in Italië, waar haar ouders de olijfbomen zo mooi vonden. André werd naar zijn nonkel genoemd. Marcel kreeg de naam van zijn opa en vertelde dat die ‘kleine krijger’ betekent. Lily vertelde over de lelie, de bloem waaraan ze haar naam dankt en die ze met elegantie verbindt. Ook Wim had iets te verklappen. Officieel heet hij Willem!

Een bloem, een regenboog of een wegwijzer?
Daarna mochten de vormelingen kiezen uit kaartjes met woorden en tekeningen. Welk kaartje past voor jou bij God? Lara koos een bloem, omdat ze die mooi vond en bij God aan schoonheid en liefde denkt. Ook de regenboog sprak haar aan, want God doet volgens haar veel met kleuren. Lena koos een kerk en de woorden ‘de Heer’. Bij anderen pasten woorden als vrede, eeuwigheid, gids en Schepper. En het plaatje van de wegwijzer? Die paste er ook bij, want God kan je de weg wijzen, vertelde Felix.


Wim vroeg zijn groepje of ze God eerder lief of streng vinden. De kinderen dachten vooral aan een lieve God, al kon Hij volgens sommigen af en toe ook een beetje streng zijn. En wanneer bidden ze zelf? Voor een grote toets of een belangrijke sportwedstrijd, zo bleek. Of wanneer je broer kookt en je met een schietgebedje hoopt dat het lekker zal zijn. Ook dat kwam voorbij.
Ookde afbeelding met het oog werd vaak gekozen. Bij dat kaartje dachten de vormelingen aan een God die je altijd ziet. Zou Hij dan echt álles zien? Bij de wegwijzer draaiden we de vraag om. Als God ons de weg wijst, kunnen wij dat dan ook voor elkaar doen? Iedereen kan wel eens iemand op weg helpen.

In het groepje van Patricia maakten ze het op weg helpen nog even heel concreet . Wie doet er iets liefs voor anderen en laat jou zo zien wat God bedoelt met ‘Ik zal er zijn’? Wie kent er zo iemand? Sommigen dachten aan hun ouders of aan een leerkracht. Ook Pater Damiaan en Moeder Teresa kwamen ter sprake. Daarna keken de vormelingen nog eens naar hun eigen kaartje. Wat konden ze zélf doen voor iemand anders? Wie de wegwijzer had gekozen, kon bijvoorbeeld iemand helpen die de weg kwijt was, letterlijk en figuurlijk. Zo kreeg ‘Ik zal er zijn’ een heel concrete betekenis. Je kan iemand de weg wijzen, even luisteren of een stukje meelopen tot die weer zelf verder kan. Soms is zo’n klein gebaar al genoeg om iemand te laten voelen dat die er niet alleen voor staat.

Met die gedachte lieten we de kelder achter ons en gingen we samen naar de kerk. Daar verzamelden de vormelingen rond het altaar om samen het Onze Vader te zingen.
Stéphanie Pattyn (mama van Lize Illeghems)

