Op zaterdag 15 november, een druilerige herfstnamiddag, verzamelden de vormelingen van Mechelen en Leest zich in de Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijlekerk. Godly Play – het klonk mysterieus en onbekend, en zowel de kinderen als hun ouders waren nieuwsgierig wat dit precies zou inhouden.
De kinderen werden verdeeld in vier groepjes en namen plaats op verschillende plekken in de kerk. Onder de bezielde begeleiding van zuster Ann, zuster Lieve, Lieve en Cindy ontvouwde zich stap voor stap het verhaal. Het begon met een goudkleurige doos die langzaam haar geheimen prijsgaf: een bruin deken als land, een witte strook stof als de gevaarlijke weg tussen Jeruzalem en Jericho. Vervolgens verscheen een reiziger, die onderweg werd overvallen door rovers en voor dood werd achtergelaten. Daarna kwamen een priester en een leviet voorbij, maar zij lieten de gewonde man aan zijn lot over. Tenslotte verscheen de Samaritaan – de barmhartige vreemdeling – die zich ontfermde over de man en hem als zijn naaste beschouwde.
Het verhaal, een parabel, gaf zijn betekenis niet zomaar vrij. In een kring rond de verteller werden de kinderen uitgenodigd om mee te zoeken: Wie is je naaste? Is het enkel de gewonde man? Of misschien ook de rovers, de priester en de leviet?
Na het verhaal werden alle attributen zorgvuldig opgeborgen en kregen de kinderen de kans om zelf aan de slag te gaan. De meesten kozen voor schilderen of tekenen, anderen maakten een knutselwerkje of schreven het verhaal neer. Al snel vulden het altaar en de zijbeuken zich met kleurrijke taferelen van de weg naar Jericho, figuren van gewonde reizigers, priesters, levieten en barmhartige Samaritanen. Hier en daar werd zelfs een tekst voorgedragen.
Als afsluiter kwamen de kinderen opnieuw samen in hun kring om hun werkjes te delen en nog even stil te staan bij de boodschap van het verhaal.
Toen we huiswaarts keerden, miezerde het nog steeds buiten. Toch droegen we allemaal iets warms mee: de gloed van de barmhartige Samaritaan, die ons herinnert dat een naaste eender wie kan zijn – en dat zorg en moed altijd licht brengen, zelfs op een grijze herfstdag.
Tekst en foto’s: David Blondé