Zondag 11 oktober 2026
Wie aanwezig was op de lezing over “Gods beeld vanuit de Bijbel” van prof. Hans Ausloos samen met Leo De Weerdt s.j. kan het volmondig beamen: het was een bijzonder geslaagde en deugddoende bezinningsdag.
Lieve Jageneau schreef hierover een inspirerend getuigenverslag.
“Wij kunnen niet zwijgen over wat wij hebben gezien en gehoord”; zo reageren Petrus en Johannes, de twee apostelen, wanneer de Joodse leiders hen verbieden over Jezus te spreken (Handelingen 4,20).
Spreken over God en Jezus; ook wij kunnen het vandaag in onze geloofsgemeenschap Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijle niet laten.
Geleerde theologen, gewone mensen willen over God spreken. Hoe doen wij dat?
“Wij gaan de weg van oude woorden, van overlevering” zingen we in de eucharistievieringen met woorden van H. Jongerius. Op 11 oktober legde professor Hans Ausloos, theoloog en bijbelwetenschapper, ons heel boeiend en helder de Bijbelse beelden voor God uit. Beelden die voortgekomen en gegroeid zijn uit het beleven van het geloof in God en bewaard in oude talen uit een ver van ons afgelegen tijd en plaats.
Hoe ontstonden die beelden in die cultuur? Wat betekenen ze?
Vele namen en beelden voor God kwamen naar voor: Schepper, Rots, Koning, Bron van levend water, Herder, straffende en belonende God, Rechter, wraakzuchtige God en Vader.
Beelden die vreemd, hard en afstandelijk zijn, andere nabij, levend en teder. Tegenstrijdige beelden.
Elk beeld heeft zijn schoonheid en bemoedigende kracht, maar het beeld kan ook bevreemden, beangstigen en verpletteren.
Professor Ausloos maakte ons duidelijk dat de Bijbel een eeuwenlange verzameling is van menselijk spreken over God. Een God die men ervaren heeft, maar die eigenlijk niet te vatten is.
Over die God zwijgen, lukt niet en elk spreken is behoedzaam stamelen.
Het werd ons duidelijk dat al ons spreken over God, toen en nu, ontoereikend is. Maar soms… denken we te zien, soms even wie Hij voor ons is en dan kunnen we niet langer zwijgen.
“Uit uw hemel zonder grenzen komt Gij tastend aan het Licht,
met een naam en een gezicht, even weerloos als wij mensen”.
Zo zingen we in de Adventstijd met woorden van Huub Oosterhuis.
In onze vieringen, in ons bidden en zingen brengen wij een God ter sprake die met ons meetrekt door ons leven, die de Betrouwbare voor ons is.
We zoeken naar eenvoudige woorden die ons raken, die ons inspireren en ons op weg zetten om het leven van elke dag aan te kunnen, om het zin te geven. We drukken voorzichtig uit hoe we ons gedragen weten door God als door een moeder en beschermd als door een vader.
In de Liturgiegroep van Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijle leeft de sterke bekommernis om zo over God te spreken dat mensen “er iets aan hebben”. We willen uitspreken wie God voor ons is, wat Hij met ons doet, hoe Hij ons bezielt en beweegt, vandaag, in deze wereld. We gaan samen verder op die zoekende weg van oude en nieuwe woorden.
Dat is een uitdaging.
Hans Ausloos sloot zijn lezing af met aangrijpende poëtische verzen van Felix Timmermans waarin hij zijn zoeken naar God verwoordt:
God is als bliksem, die door rotsen slaat,
als perzikbloesem, die traag opengaat,
een bergmeer tegen avond,
of als een vallend blad,
een dauwdrop, koel en lavend;
soms als een verre, witte stad,
of als een kinderlied,
soms als … maar ach, mijn ziel, ik weet het niet,
ik heb ineens zo’n schoon verdriet.
Felix Timmermans (1886-1947), Adagio, 1947
uit 1947… maar zo op onze huid geschreven !
Wie aan deze bezinningsdag deelnam, heeft inzicht gekregen in de eeuwenoude beelden voor God, heeft kunnen reflecteren, samen met anderen, over hoe in het eigen leven en doorheen de hele mensengeschiedenis, men altijd opnieuw heeft geworsteld en gezocht om woorden en beelden te vinden voor die ongrijpbare God.
Het was zo de moeite!”
Tekst: Lieve Jageneau
Afbeeldingen in de tekst: overgenomen uit de presentatie van prof. Hans Ausloos