Onze Lieve Vrouw Over de Dijle

Leven wij echt in duistere tijden?
Ons milieu gaat eraan want wij zijn met velen die de draagkracht van de aarde op de proef stellen. Onze planeet warmt op, fijne stofdeeltjes krijgen een vrije vlucht, eeuwenoud gletsjerijs smelt en doet het niveau van het zeewater stijgen.  Overal ter wereld neemt de ongelijkheid tussen arm en rijk toe: immense rijkdom  in handen  van enkelen en miljoenen sukkelaars die omkomen van ellende.  Waanzinnige oorlogen. Precisie bombardementen die hun doel missen. Vluchtelingenstromen, kindsoldaten, verkochte en verkrachte meisjes. Mensen, wanhopig op zoek naar een plaats om te schuilen.

Dat er zoveel onrecht, honger en geweld in onze wereld zijn is moeilijk te vatten. En dan? Zullen plechtige verklaringen en indrukwekkende beloften het milieu redden? Neen! Mag de zorg voor eigen welvaart belangrijker worden dan hartverwarmende solidariteit? Neen! Gaan we geweld met geweld bestrijden? Mag onverschilligheid ons pantser zijn om rustig te kunnen overleven?  Dat kan toch niet!   

Hoe moet dit verder?  En wat kunnen wij doen ? Ik denk dat we veel kunnen leren bij diegenen die zich niet verzoenen met wat verkeerd loopt, die niet bij de pakken blijven zitten maar wel opstaan en een tegenstroom op gang brengen. Hun soms kleine stappen worden dan stappen van grote betekenis. Zij zijn geweldloos maar radicaal vernieuwend. En … door wat zij doen brengen zij anderen in beweging.

Is Jezus één van hen? Hij is tegen geweld. En hij past die keuze volgehouden toe in zijn manier van leven, ook als hij gearresteerd wordt. “Steek dat zwaard weg”, zegt hij. Maar hij protesteert. In wat hij vertelt, in wat hij doet, in heel zijn manier van omgaan met medemensen is hij in opstand. Tegen  het onrecht dat zich in het samenleven genesteld heeft en waarvan de zwakkeren, de zieken en diegenen die zondaars genoemd worden het slachtoffer zijn. Hij is niet bang de leiders van het volk aan te pakken. De voorschriften die zij opleggen komen zij zelf niet na. Dat verwijt hij hen in niet misverstane woorden. Hij probeert sukkelaars te helpen. Wie een foute keuze gemaakt heeft krijgt van hem een tweede kans. Hij haalt mensen terug binnen in de kring van samen op weg zijn. Ook op de sabbat als dat, volgens de letter van de wet verboden is. Het zijn misschien allemaal maar kleine stappen. Hij brengt een tegenstroom op gang, waarin een mens niet langer leeft voor zichzelf alleen.

Ik denk dat het scheppingsverhaal hem op het goede spoor bracht. ‘Nu gaan wij de mens maken, zegt God, een mens als een beeld van ons, die op ons gelijkt.’ Die zin is zijn uitdaging: hij wil een mens worden die op God gelijkt, die er voor kiest dat God in hem aan het werk kan gaan. Liefdevol met elkaar omgaan, deugddoende genegenheid van de ene mens voor de andere, van het ene volk voor het andere, vredelievend samenleven stelt hij voor als de banden die mensen met elkaar verbinden. Zijn onbaatzuchtige liefde voor uitgerangeerden, zijn niet aflatende bekommernis voor mensen in nood, zijn trouw aan die levenskeuze zijn de geweldloze wapens die de zijne zijn en die hij aan ons voorstelt. Hij voelt zich goedgekeurd door die scheppende God. Hij voelt zich welkom, voelt zich thuis bij Hem. Hij is niet dood en begraven maar hij leeft. Zijn dood was hemelaal niet het ‘einde verhaal’. Hij werd  ontdekt, gezien met de ogen van het hart door diegenen die met hem onderweg waren geweest. Geleidelijk aan groeide vanuit hun gelovige ervaringen de overtuiging dat zij zijn weg konden gaan. En dat deden zij.

Tot op vandaag kan je hem zien opstaan in al diegenen die ervan overtuigd zijn dat liefde het kostbaarste geschenk is dat mensen aan elkaar kunnen geven. Pasen mag ons met de neus op de feiten drukken. We zijn geen machtige hervormers die in handomdraai een droom van een wereld kunnen aanbieden. Neen! Pasen wil ons uitnodigen op te staan uit wat van ons minder goede mensen maakt, wil ons er aan herinneren dat ook wij moeten opstaan. Elke daad van verzet, van opstand  tegen wat onrechtvaardig is, tegen wat mensonterend is kan een klein lichtje doen branden, een opflakkering van hoop zijn. Pasen roept ons op om niet beschaamd te zijn als we maar kleine stappen zetten.

Tegen de stroom in van ‘als ik het maar goed heb’ kunnen wij licht worden voor wie in de miserie zit, brood delen met wie honger hebben,  troostend meeleven met wie verdriet heeft, oprecht vergeven aan wie ons pijn deed, zonder vooroordelen diegenen verwelkomen die hier een plekje onder de zon zoeken om op adem te komen. We kunnen veel meer dan dat! Ieder met zijn of haar talenten. Laten wij elkaar een Pasen toewensen van gekregen en gegeven kansen, van graag zien en graag gezien worden, van nieuw leven. Een ZALIGE feestdag om van te genieten en van na te genieten.

Pasen was laat dit jaar. De lente was overal in volle gang, en op Palmzondag was het zelfs terrasjesweer. In de Goede Week 2017 daalde de temperatuur buiten, maar vonden we warmte bij de vieringen in onze kerk van O.L. Vrouw o/d Dijle. Alles werkte mee om er diep doorleefde momenten van te maken. Onze liturgiegroep had gezorgd voor beklijvende teksten.  De voorgangers Jef en Jan belichtten vaak nieuwe kanten van het Passieverhaal en de Verrijzenis. Dirigent Jeroen Keymeulen leidde ons Koor met  verve naar muzikale toppen,met steun van organist Wannes Vanderhoeven. En veel mensen uit onze gemeenschap deden actief mee, aanzittend bij het avondmaal op Witte Donderdag, getuigend onder de kruisen van Goede Vrijdag, als acoliet of lector, of  -wat minder in het zicht maar niet minder belangrijk- als koster, lid van de Arkgroep (kindernevendienst), bloemendame of verzorger van de koffie op Paaszondag. Ook een bijzonder dank aan Johan voor deze mooie foto's.

DSC 9185

Witte Donderdag: geschaard om het Avondmaal
De viering op de avond van Witte Donderdag was geënt op de Pesachviering, die Jezus op zijn ‘Laatste Avondmaal’ hield met de apostelen. Twaalf leden van onze gemeenschap zaten met pastoor Jan aan de tafel, waarop de symbolen lagen van het joodse Pesachfeest. Naast het ongedesemde brood, de matse, en het lamsbeen, ook het bittere kruid, de mierikswortel, het ei, teken van leven, en de charoset, het ‘metselwerk’ van rozijnen en honing dat herinnert aan de klei waarvan de Joden in Egypte stenen moesten bakken.

“Met palmzondag tonen wij dat we bereid zijn mee te gaan op de weg die Jezus ons voorging.
Dat wij het niet laten afweten wanneer het moeilijk wordt.
Dat wij bereid zijn tijd en aandacht te hebben voor mensen die op ons beroep doen.
In Jeruzalem werd Jezus die dag met palmtakken verwelkomd door mensen die andere verwachtingen hadden dan hij.
Groene takken, hier vooraan in de kerk, willen het teken zijn dat niet de koude dood van de winter, maar het jonge nieuwe leven van de lente ons hoopvol, doet uitkijken naar Gods nieuwe wereld, waarvoor we zelf in verantwoordelijkheid willen groeien.”

Zo zijn we de viering van Palmzondag begonnen; .... en gelukkig was er palm. Niet eenvoudig om er dit jaar te vinden. Met grote dank aan Johan Lenaerts, onze fotograaf die in zijn tuin nog een enorme buxusplant heeft staan, hij groeit onder een berk en is de enige die er vrij is van rupsen (buxusmot). Alle andere buxusplanten werden belaagd in zijn tuin, maar ze zijn nu uitvoerig behandeld. Zo kunnen we hopen naar 2018.

DSC 9143DSC 9153

 

DSC 9156
 

 

 

 

 



 

Er staat een kruis in ons midden: het kruis van de vernederde Mens van Nazareth - tussen de kruisen die geplant staan in het leven van zo vele mensen. Er is een gekruisigde in ons midden, tussen de zo vele mensen die vandaag verraden en vernederd worden, veracht en miskend, gegijzeld gen gekruisigd… met steeds hetzelfde argument: ‘het is beter dat één mens uit de weg wordt geruimd dan dat een heel volk ten onder gaat’. Wij willen waken en bidden bij het kruis van Jezus en bij de kruisen van de lijdende mensen vandaag, veraf en dichtbij.

In de viering van Witte Donderdag 2016 in O.L. Vrouw o/d Dijle getuigden Myriam en Mieker wat Eucharistie voor hen betekent.

Myriam bracht het volgende getuigenis:

“De eucharistie is voor mij telkens opnieuw een ankerpunt in mijn week.

Tijdens de eucharistie probeer ik zoveel mogelijk de boodschap achter de woorden te vatten. Ik leg ze op mijn leven van de voorbije week en kijk al even vooruit naar wat komt.