In onze gemeenschap ontmoeten we mensen die er sinds ontelbare jaren een vast gezicht zijn. Zo zijn er Heidi (84 jaar) en Frans (87 jaar): als we Heidi zien, zien we Frans. En als we Frans zeggen, zeggen we Heidi. Een duo met een heel sterk verhaal!
Ten huize van Heidi en Frans ontspint zich een fijne babbel die ook deugd doet aan onze lachspieren.
Vooreerst een warme proficiat en hemelsbrede dank voor jullie 64 en 80 jaar engagement in Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijle. De dankviering van einde juni zal dankzij jullie een speciale toets krijgen.
An: Frans, jaren schreef jij voor dé Gazet en voor Kerk en Leven. Vandaag draaien we de rollen eens om. Hoe voelt dit?
Frans: Wel, ambetant, omdat ik het nu zelf niet in de hand heb 😊.
An: Jullie engagement telt zovele jaren. Als we even rekenen: voor Frans ongeveer 60 vieringen/jaar x 80 jaar = 4800 vieringen en voor Heidi 60 vieringen x 64 jaar = 3.840 vieringen, samen goed voor minstens 8640 vieringen die jullie meemaakten, mee zongen, mee vorm gaven. Indrukwekkend.
Heidi: Ja, we we waren er altijd…..
An: Vertel ons even over jullie verschillende engagementen.
- Koor – Frans: Ik kwam in 1945 in de parochie, toen nog dekenij, wonen en werd als 7-jarige opgenomen in het knapenkoor van de broederschool in de O.-L.-Vrouwstraat, later Klein Scheppers genoemd. Bob Peeraer kwam in 1954 als derde onderpastoor in de parochie. Het kinderkoor van de broederschool was toen al een tijdje op de terugweg, doofde stilaan uit en Bob begon met zijn knapenkoor. Ik was toen 17, te oud dus, daarom zong ik al mee in het mannenkoor dat los stond van het knapenkoor. Mijn eerste echte dirigent was Romain Lamon, vader van dé Lamons. In 1962 leerde ik Heidi kennen en die werd vrij snel ‘ingeschakeld’ in het koorleven van het O.L.Vrouwkoor. Op één van de eerste koorfeesten smeerde zij honderden boterhammen die verkocht werden tijdens de pauzes, winst voor de koorkas. Er moesten immers alben voor de zangers aangekocht worden. Dat was haar eerste ‘optreden’. Het engagement van Heidi in het koor eindigde daar niet. In 1966 werd ze door Bob gevraagd om kampleidster te worden bij het eerste meisjeskamp van het koor in Awenne. De oudste meisjes van het koor waren, volgens Bob, iets te jong om kampleidster te zijn.
Heidi: alles liep vlot, Bob hield wel de touwtjes in handen. En tussen haakjes: ik kan niet echt goed zingen, maar zong toch aantal maanden de zaterdagavondmis mee in het meisjeskoor, gewoon om te zorgen dat ze er stonden.
Frans: Ook in de jaren nadien, toen onze vier kinderen, Inge, Geert, Kathleen en Veerle erg actief waren in het koor bleef ze er veel andere logistieke taken verder doen. Bij de uitbouw van het koor, waar Bob Peeraer het voortouw bleef nemen, bleef ik, naast zingen, ook op zoek gaan naar financiële middelen: renteloze leningen afsluiten om bv de lokalen aan te passen, sponsoring zoeken voor concertreizen (driemaal Engeland, Praag, Luxemburg, Munster enz). Dit trokken we met een ploeg enthousiaste koorleden.
De jaarlijkse koorkampen stonden in ons gezin ook mee op de kalender.
Toen de leeftijd begon te wegen, ben ik stilaan beginnen afbouwen, wat overigens nu nog loopt: mijn inbreng beperkt zich tot het wekelijks meezingen van de zondagmis met Koralis, meestal al zittend…
Pijnlijk was het voor mij, en ook voor veel koorleden, toen de beslissing viel onze lokalen te verlaten. Ik hoop nog de dag dat het koor de nieuwe lokalen in gebruik zal nemen, te mogen meemaken.
- Catechese – Frans: Rond 1965, we waren een jaar getrouwd, vroeg Bob of we enkele jongeren van het koor konden begeleiden naar hun vormsel toe. Van het een en het ander kwam meer. Heidi en ik hebben meer dan 28 jaar meegewerkt aan de gezinscatechese van onze parochie. Met de prachtige groep vrienden die Bob samenbracht, hebben we mooie momenten beleefd. We schreven zelf een handleiding en gingen jaarlijks op retraite in Langdorp. De bijeenkomsten met andere parochies zorgden ervoor dat we actief bleven. Dat Bob een belangrijke rol bleef spelen in die catechesewerking kan niet genoeg onderstreept worden.
- Uitvaarten – Frans: Toen een aantal jaren geleden een oproep werd gedaan voor medewerkers die o.a. mee de uitvaarten in onze kerk konden verzorgen, heeft Heidi zich opgegeven om mee te werken. Daar hoorde ook een ‘voorzichtige opruim’ van de overvolle kasten en schuiven in de sacristie en verborgen kasten in de kerk bij. Zo vond ze tal van zoutvaatjes met nog zout in. Ik ontrafelde dit mysterie: bij doopsels werd zout op de tong van de baby gelegd….met enig gekrijs tot gevolg. Samen met de kosters hebben ze daar heel veel materiaal terug gevonden dat al tientallen jaren niet meer gebruikt werd in de liturgie. Het wassen van de alben van de priesters, het zorgen dat er kaarsen voorradig waren, het behoorde allemaal bij haar taak. Bij de uitvaarten zorgde Heidi samen met de koster van dienst voor de logistieke ondersteuning. Tussen haakjes: als Heidi naar een uitvaart was, kon ik op zijn gemakske mijn favoriete programma’s over Wereldoorlog II bekijken. Maar enige tijd werd ook ik ingeschakeld, gedaan met rustig TV kijken….
An: En dan zijn er ook nog jullie kinderen en kleinkinderen die een plek vonden in onze gemeenschap.
Heidi: Alle kinderen zongen mee, ik zorgde ervoor dat ze op tijd in de mis zaten na een stevige zaterdagavondrepetitie. Sommige kleinkinderen zongen even mee, zonder het lange parcours van hun ouders te volgen. Veerle kwam ook eens in de Ark het Onze Vader dovetolken. Quenten en Jochen waren lange tijd één van de enthousiaste Arkkinderen.
An: Wat is er volgens jullie verloren gegaan over die 80 jaar?
Frans: Dat is een beetje dubbel; nooit werd overeengekomen dat er een kerkkoor en concertkoor was, zoals we nu vandaag ook kennen. Jammer dat die splitsing gebeurde, wel met alle begrip.
An: Welke herinnering houden jullie graag vast?
Frans: Toen ik nog in het mannenkoor voor de tijd van Bob zong, gingen we tijdens de preek buiten een sigaretje smoren. We klommen via een trapje boven het orgel naar buiten. Iemand moest dus wel in de gaten houden of de deken nog aan het preken was op de preekstoel. Een paar keer werd het credo echter zonder het koor ingezet 😊.
En tijdens de jaarlijkse processie van de parochie op 15 augustus liep het koor mee, net voor de groep die het sacrament omringde. Het Te Deum moest aangezet worden in de kerk, maar het mannenkoor startte al in in de bocht van de Lange Nieuwstraat, kwestie de processie niet al te lang te laten uitlopen. Elk jaar hetzelfde liedje opnieuw…. Telkens tot grote verbazing van de deken
Ik heb het spijtig gevonden, nog altijd, dat de figuur van pater Damiaan in onze kerk is verdwenen. In 2009 trokken we naar Rome voor de Heiligverklaring, we hadden lang ook plezante contacten met de Picpussen zoals Juliaan en Louis.
Frans
An: Kan je onze gemeenschap samenvatten in een vijftal woorden?
Heidi en Frans: Open huis voor iedereen (dat zijn er vier…)
An: Wat wens je onze gemeenschap naar de toekomst toe?
Heidi en Frans: Wij wensen dat er in de toekomst mensen gevonden worden om de verder te doen zoals er sedert lang gewerkt wordt in deze parochie.
An: En wat mogen wij als gemeenschap jullie beide wensen?
Heidi en Frans: Dat we er nog jaren (enkele?) mogen deel van uitmaken!
DANK in veelvoud, Heidi en Frans!
Tekst: An Volckaert (een ingekorte versie verschijnt eveneens in Kerk en Leven)
Foto’s: Bert de Leenheer