Zaterdag 13 december. Ondanks al mijn verbeterwerk voor school had ik ervoor gekozen om die namiddag met mijn zus kerstinkopen te gaan doen. Ik belde mijn man om te vragen waar ik exact moest zijn voor de start van de vredeslichttocht. Hij antwoordde: “Je kunt het niet missen, er staan hier heel veel mensen.” En inderdaad: de opkomst bij het Hof van Egmont voor de ontvangst van het vredeslicht was indrukwekkend groot. Hoe kan het ook anders? In deze woelige tijden is de roep naar vrede actueler dan ooit.
De plaats van vertrek was niet toevallig gekozen. Het Hof van Egmont is een woonzorgcentrum dat zich richt tot zorgbehoevende ouderen uit de regio. Deze ouderen zijn de laatste generatie die de oorlog in België nog heeft meegemaakt. Zij kennen en begrijpen de verschrikking, de angst, de honger, de vernieling en de dood die oorlog met zich meebrengt. Zij zijn onze laatste getuigen. De vele kinderen die zich vandaag voorbereiden op hun eerste of plechtige communie zullen deze generatie nauwelijks nog kennen.
Sinds 1986 vertrekt elk jaar vanuit het multiculturele Bethlehem een lichtje. Het wordt – net zoals de Olympische vlam – zonder te doven doorgegeven over heel de wereld, ondertussen aan meer dan 30 landen. Ook voor de editie van 2025 vertrok het licht in Bethlehem en legde het, via omwegen, een lange weg af: via Oostenrijk, langs Duitsland en van Eupen tot bij ons in Mechelen. Het vredeslicht verbindt mensen over de hele wereld. De vlam staat symbool voor kracht, liefde en hoop: een lichtje om de duisternis te verdrijven en om de boodschap uit te dragen: moge vrede heersen op aarde. Er heerste even wat chaos bij het aansteken van de kaarsen. In het enthousiasme om te vertrekken hadden veel aanwezigen hun kaarsjes al aangestoken vóór de aankomst van het vredeslicht. Die werden vervolgens weer uitgeblazen, om ze toch opnieuw te kunnen aansteken met het échte vredeslicht. Eens dat gebeurd was, vertrok de massa onder politiebegeleiding via de fietsostrade richting de Colomakerk.
Daar woonden we samen een prachtige dienst bij, met mooie liederen, sterke teksten en pakkende getuigenissen. Een dienst vol vredesboodschappen. Ik citeer graag Gandhi: “Er is geen weg naar vrede. Vrede ís de weg.” Of de woorden van Nelson Mandela, vandaag actueler dan ooit: “Vrede is niet alleen de afwezigheid van conflict; vrede is de creatie van een omgeving waarin iedereen kan floreren, ongeacht ras, huidskleur, geloof, religie, geslacht, klasse, kaste of andere sociale kenmerken.” Sommige wereldleiders zouden hier gerust nog eens aan herinnerd mogen worden.
We hoorden de boodschap “moge vrede heersen op aarde” in talloze talen. We luisterden naar het verhaal Land van vrede en naar de ontroerende getuigenis van Erna, verantwoordelijke van het Koraalhuis. Ze vertelde mooie anekdotes over het Koraalhuis en over hoe waardevol diversiteit kan zijn. De volle kerk werd er muisstil van en ik moest stiekem een traantje wegpinken.
Ook de aalmoezenier van de gevangenis van Mechelen nam het woord, net als een vertegenwoordiger van de moslimgemeenschap, Abdelhay. Hij droomde van een wereld waarin de mensheid één huis vormt en herinnerde ons eraan dat vrede geen helden vraagt, maar aanwezigheid. Samenleven gebeurt niet vanzelf; het vraagt een bewuste keuze om de ander niet te herleiden tot ras, huidskleur, geloof, geslacht, klasse of wat dan ook.
De vormelingen van de St-Romboutskathedraal mochten de kaarsjes die nog niet brandden aansteken met de vlam uit Bethlehem. Onze kinderen voelden zich opnieuw geroepen om hun kaarsjes te doven en nogmaals te laten aansteken door het vredeslicht. Hopelijk hebben al deze kleine vlammetjes, gedragen door kinderen op weg naar hun eerste of plechtige communie, iets in gang gezet waarmee zij later het verschil kunnen maken. Hopelijk blijft het vredeslicht branden in hun hart, en in dat van alle aanwezigen — vandaag, morgen en altijd. En hopelijk mag dit licht nog vele andere harten aansteken.
De dienst werd afgesloten met een hapje en een drankje, waarvan de opbrengst integraal naar het Koraalhuis ging.
Mijn kerstinkopen en de nog te verbeteren examens leken plots onbelangrijk naast deze krachtige vredesboodschap.
Moge het vlammetje van de vredeslichttocht in Mechelen uitgroeien tot een fel vuur dat oorlog en conflict verdrijft.
Tekst: Nele Druez -mama van Luka
Foto’s: Erwin De Block en Chantal Van Meerbeeck -ouders van Ryan– en Ann Horckmans